บทที่ 241 ชูเทียนซิง
เช้าตรู่วันต่อมา
ฝนตกปรอย ๆ
นกกระจอกสองสามตัวเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่างห้องหนังสือ สายตาพวกมันมองไปที่กรงนกซึ่งถูกแขวนอยู่ใกล้กับหน้าต่างห้อง ซึ่งในนั้นมีนกแก้วสีสันสวยงามอยู่สองตัว
“ไปให้พ้น”
“ไปให้พ้น…”
นกแก้วสองตัวมองดูพวกนกกระจอก และเอ่ยออกมาราวกับคนรู้ความ
แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยสติปัญญา ซึ่งไม่เหมือนกับนกและสัตว์เดรัจฉานทั่วไป พวกมันดูเหมือนจะมีสติปัญญาสูง
แอ้ด…
ประตูถูกผลักเปิดออก ก่อนที่โจวอี้จะค่อย ๆ เดินเข้ามา
เขาเหลือบมองนกแก้วสองตัว จากนั้นก็เดินไปที่ชั้นวางหนังสือ เอาขวดหยกวางไว้บนชั้นวาง
ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับออกไป จู่ ๆ เขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาเดินไปที่กรงนกและเติมอาหารและน้ำให้พวกมัน
“ขอบคุณ!”
“ขอบคุณ…”
นกแก้วสองตัวผงกหัวและส่ายปีก พวกมันดูใสซื่อน่ารักมาก
“ด้วยความยินดี” โจวอี้อารมณ์ดี เขายิ้มออกมา จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องหนังสือ
เมื่อประตูปิด
นกแก้วสองตัวไม่กินอาหารนก แต่ก้มลงดื่มน้ำเล็กน้อย จากนั้นพวกมันก็เปิดประตูกรงออกมา และบินไปที่ชั้นหนังสือด้วยการกระพือปีกไม่กี่ครั้ง
“มันหอมดี ฉันอยากดื่มมันบ้าง” นกแก้วตัวหนึ่งพูด
“ดื่มไม่ได้นะ ไม่งั้นนายจะถูกถอนขน ถลกหนัง และควักไส้ ทีนี้ก็ถูกโยนใส่หม้อใบใหญ่กลายเป็นอาหาร!” นกแก้วอีกตัวพูดพร้อมส่ายหัว
“นิดหน่อยน่า นิดหน่อยน่า”
“ถ้างั้น นิดหน่อย…ก็ได้”
“ความร่วมมือ ความร่วมมือ…”
“อย่าส่งเสียง
