บทที่ 227 คุณโทรเรียกใครมากันแน่?
หยางไค่ยืนอยู่ข้างพ่อของเขาพลางจ้องมองโจวอี้ด้วยสายตาอาฆาต เขาอยากจะฉีกโจวอี้ออกเป็นชิ้น ๆ และโยนเศษซากให้หมากินเพื่อล้างความอัปยศอดสูของเขา
เขาคือหยางเฉียนสุ่ยแห่งซือซี!
เขาคือคนที่ข่มเหงรังแกผู้อื่นในซือซีมาตลอด ไม่ใช่กลายเป็นคนที่ถูกรังและทำให้ต้องอับอายแบบนี้!
เขาต้องเป็นคนสั่งให้ไอ้สารเลวแซ่โจวตายเท่านั้น มันถึงจะสามารถตายได้ ไม่อย่างนั้นนับจากวันนี้ไป เขาคงกลายเป็นตัวตลกในสายตาของคนอื่น!
“พ่อ! ไอ้สารเลวนี่แค่วางท่าใหญ่โตเท่านั้นแหละ จะไปคุยกับมันเพื่ออะไร? ฆ่ามันเลย แล้วโยนร่างมันลงทะเลให้ฉลามกิน!” หยางไค่ตะโกนด้วยความโกรธ
“หุบปาก!” หยางเทียนเจิ้นตวาด ดวงตาของเขาฉายแววผิดหวัง
เขารู้อยู่แก่ใจว่าลูกชายของเขาเป็นคนอย่างไร ลูกชายคนนี้ชอบทำตัวหยิ่งยโสและรังแกคนไปทั่ว การทำตัวยิ่งใหญ่คับเมืองไม่เป็นอะไรหรอก แต่ทำไมถึงได้โง่แบบนี้?
ฆ่าแล้วโยนลงทะเลเนี่ยนะ พูดในที่สาธารณะได้ยังไง?
หยางเทียนเจิ้นมองไปที่โจวอี้อีกครั้งด้วยแววตาเย็นชา “ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเล่าว่าแกเป็นใครมาจากไหน ถ้าแกทำให้ฉันกลัวได้ วันนี้แกก็เดินออกจากประตูร้านนี้ไปเลย แต่ถ้าแกแค่ขี้โม้ มันจะไม่ใช่แค่แกคนเดียว แต่ทุกคนในที่นี้ที่มีส่วนในการรังแกลูกชายของฉัน ทั้งหมดจะต้องชดใช้อย่างสาสม!”
“อยากจะฆ่าผม?” โจวอี้ถามอย่างใจเย็น
หยางเทียนเจิ้นไม่ได้พูด แต่แววตาของเขาบ่งบอกว่า