ราเซียน เจียงเมี่ยวอีก็ยิ้มจนตาหยีเยี่ยงจันทร์เสี้ยว
ศาสตราเซียน ศาสตราอันแข็งแกร่งสูงสุดของโลกหล้าผู้ฝึกตนหาได้ยากสุดขั้ว
“ท่านพ่อ! ท่านช่างดีจริง ๆ!”
เจียงเมี่ยวอีจูบแก้มเจียงผิงอัน ก่อนจะเก็บกระบี่เทวมารแล้วรีบแจ้นออกไป
“วัน ๆ อย่าคิดแต่จะทะเลาะอย่างเดียวนะ”
เจียงผิงอันนึกขึ้นมาได้ว่าเจียงเมี่ยวอีเอะอะก็อยากจะส่งทัพออกไปสู้ หัวรุนแรงยิ่ง สตรีมิควรเป็นเช่นนี้
“ท่านพ่อไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ เมี่ยวอีไม่ชอบการต่อสู้ฆ่าฟันที่สุดเจ้าค่ะ”
เจียงเมี่ยวอีตอบแค่นี้ก่อนจะหายตัวไป
นางหาที่ไร้คน นำยันต์สื่อสารออกมาแล้วกระซิบลงไป
“พี่หญิงเสียวเสวี่ย พี่หญิงเสียวเสวี่ย ข้าก็มีศาสตราเซียนแล้วนะเราไปอาละวาดกันเถอะ! ฆ่าพวกเลวที่ใส่ความท่านพ่อของเราให้หมดสิ้น! แต่จะไปเด็ดหัวคนสุ่มสี่สุ่มห้าก็มิได้ ต้องศึกษาก่อนล่วงหน้า”
เจียงเมี่ยวอีเหมือนจะติดสันดานเสียของใครบางคนมาเสียแล้ว…
เจียงเมี่ยวอีเพิ่งคล้อยหลัง จิ้งจอกเก้าหางจี้เฟยก็เดินเข้ามา
“ข้าเห็นเมี่ยวอีกระดี๊กระด๊าออกไป เจ้าให้ทรัพยากรนางอีกแล้วหรือ?”
“เกิดเป็นหญิง มีไพ่ตายติดตัวสักหน่อยก็ดีแล้ว หาไม่ หากพบอันตรายขึ้นมาจะทำเช่นไรเล่า?” เจียงผิงอันกลัวบุตรีตนจะอยู่ในอันตราย
“แค่ยันต์ตัวตายตัวแทนอย่างเดียว เจ้าก็ให้นางไปแล้วพันกว่าแผ่น นั่นเรียกไพ่ตายนิดหน่อยหรือ? เจ้าประคบประหงมนางเกินไปเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วหายนะเกิดแน่”
จี้เฟยสุดแสนจนใจ สงสัยว่าหากชายผู
