หยิ่งเกินกว่าจะรู้ว่าตนพลาดอะไรไป”
ผู้ฝึกตนมากมายรู้สึกเสียดายแทนเจียงผิงอัน ขณะที่บางคนนึกยินดีในใจ เพราะไม่อยากให้เจียงผิงอันได้ในสิ่งที่พวกตนมิอาจเอื้อม
เยี่ยเฮ่าเทียนเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวของเจียงผิงอัน รู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่จำนน เขาก็โยนผลไม้นี้เข้าปากเคี้ยวกลืนในคำเดียว “ทำเซียนผู้นี้เสียเวลาแท้”
ผลไม้ผลสุดท้ายไม่เหลือแล้ว
มลายไปพร้อมความหวังสุดท้ายของเจียงผิงอัน
เยี่ยเฮ่าเทียนตะโกนสั่งจิตสำนึกของเคหาสน์เซียน “เซียนผู้นี้ขอสั่งเจ้าให้ปลดข้อจำกัดห้ามสู้กันที่นี่เสีย”
เขาพร้อมทำมือตัวเองเปื้อนแล้ว
จากความทรงจำของเถียนซี ที่นี่มีข้อจำกัดซึ่งตั้งขึ้นโดยเซียนมนุษย์อยู่ หากฆ่าคนที่นี่ ผู้ลงมือจะถูกลบตัวตนหายไปทันที
ขอบเขตของเขายามนี้มิได้สูง มิกล้าก่อเรื่องมั่วซั่วที่นี่
เจียงผิงอันตื่นตัวทันที ปราณเซียนในกายถูกโคจรเต็มกำลังเตรียมหนีออกไป
เขาไร้ความคิดต่อสู้ พลังต่อสู้ของสองฝ่ายหาอยู่ในระดับเดียวกันไม่
สู้กับคนผู้นี้ มิต่างกับปราชันยอดฝีมือขอบเขตมหายานเลย
“ขออภัยด้วย ข้าเป็นเพียงจิตสำนึกที่ถูกตั้งคำสั่งไว้ ไร้สิทธิ์เปลี่ยนมัน” เสียงของกฎเคหาสน์เซียนดังขึ้นอีกครั้ง
สีหน้าของเยี่ยเฮ่าเทียนเย็นเยียบ ข่มขู่ขึ้นว่า “เจ้าอยากให้สำนักเซียนเทียนหลานถูกทำลายหรือ?”
“ขออภัย ข้าไร้อำนาจเปลี่ยนกฎจริง ๆ ข้าเป็นเพียงจิตสำนึกเท่านั้น”
“ไร้ประโยชน์!”
เยี่ยเฮ่าเทียนหงุดหงิดใจยิ่ง แบบนี้ก็หมายความว่าขอเพียง
