เจียงผิงอันหลบอยู่ในนี้ เขาก็หมดโอกาสลงมือ
“เช่นนั้นก็ส่งมรดกของเจ้าให้เซียนผู้นี้ รอเซียนผู้นี้กลับภพเซียนไปจัดการกับสำนักเทียนหลานของเจ้าซะ”
เยี่ยเฮ่าเทียนเองก็ต้องการทรัพยากรในการเติบโตเช่นกัน
“ขออภัย ที่นี่หามีมรดกไม่ จะมีก็เพียงทรัพยากรนิดหน่อย ทว่ามอบให้หนึ่งบุคคลได้เพียงหนเดียว” กฎเคหาสน์เซียนตอบกลับ
“ไร้ประโยชน์จริง ๆ ยามเซียนผู้นี้กลับภพเซียน ผู้แรกที่จะถูกจัดการก็คือสำนักเทียนหลานของเจ้านี่แหละ!”
เยี่ยเฮ่าเทียนไม่มีเวลามามัวเสียที่นี่ ตัวตนของเขาถูกเผยแล้วเซียนมนุษย์จากขุมกำลังใหญ่บางผู้ในภพบุกเบิกอาจสืบวิชาเซียนและปริศนาภพเซียนในตัวเขาได้
ต้องไปแล้ว
เยี่ยเฮ่าเทียนกล่าวกับเจียงผิงอัน “ร่างที่เซียนผู้นี้ต้องการ ไม่ช้าก็เร็วต้องเป็นของเซียนผู้นี้ จำนามของเซียนผู้นี้ เยี่ยเฮ่าเทียนไว้ให้ดี!”
พูดจบ เขาก็ฉีกสุญตาจากไป
เมื่อเห็นเยี่ยเฮ่าเทียนจากจร ผู้ฝึกตนมากมายก็คุกเข่าลงตะโกนอ้อนวอน
“ผู้อาวุโส พาข้าไปด้วยเถิด ข้าจะรับใช้ท่านทุกเรื่องเลย!”
“ผู้อาวุโส ข้ามีร่างเทวะพิเศษ รับใช้ท่านได้นะ!”
“ผู้อาวุโสเซียนมนุษย์!”
ไม่ว่าพวกเขาจะตะโกนเช่นไร เยี่ยเฮ่าเทียนก็ไม่เหลียวหลัง
ผู้ฝึกตนเหล่านี้สุดแสนผิดหวัง ปล่อยเซียนมนุษย์จากภพเซียนผู้หนึ่งไปเสียแล้ว เสียโอกาสยิ่งใหญ่ไปแท้ ๆ
สีหน้าของเจียงผิงอันคล ้าดำ โอกาสสุดท้ายในการสร้างรากเซียนของเขาถูกเซียนมนุษย์กลับชาติผู้อ้างตนว่าชื่อเยี่ยเฮ่าเทีย
