บทที่ 200 ระบุตัวตน
โจวอี้และซุนเหมาไฉเดินปะปนไปกับฝูงชน และหายไปจากบริเวณแผงลอยอย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงสลัดการตามของชายหนุ่มคนนั้นได้สำเร็จ
ในฝูงชน
กั๋วเสี่ยวเทียนโมโหมาก กว่าเขาจะหาตัวคนที่ซื้อ ‘หญ้าเสวียนหมิง’ ได้นั้นช่างยากลำบากเหลือเกิน แต่เมื่อครู่นี้อีกฝ่ายรู้สึกตัวว่าเขากำลังจับตามอง และสลัดเขาหลุดด้วยการใช้ประโยชน์จากฝูงชนจำนวนมาก
ควรทำยังไงดี?
ปู่จะมาถึงที่นี่อยู่แล้ว ถ้ารู้ว่าคลาดกับอีกฝ่ายไป ปู่คงโมโหจนด่าเขาแน่ ๆ
กั๋วเสี่ยวเทียนกัดฟันและมองไปข้างหน้าตามทิศทางที่โจวอี้หายไป
เขาคิดว่าตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ออกไปจากตลาดวัตถุดิบยา ก็มีแนวโน้มว่าจะต้องไปที่งานประมูลในตอนเที่ยงนี้ ตอนนี้คลาดสายตาแต่จะต้องเจอตัวแน่ในงานประมูล
บริเวณเขตร้านค้า
ซุนเหมาไฉรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ โจวอี้ถึงได้รีบออกจากพื้นที่แผงลอย แถมยังดูเหมือนกำลังซ่อนตัวจากใครบางคนอยู่ อีกฝ่ายเดินเร็วมากจนเขาเกือบตามไม่ทัน
“นายน้อยโจว เกิดอะไรขึ้น?”
“มีคนกำลังตามเรา สงสัยว่าผมคงพลาดเผยพิรุธออกไปและถูกพบตัวเข้าให้” โจวอี้กระซิบ
“มีใครกล้าปล้นคุณด้วยเหรอ?”
“ผมไม่ใช่คนดังหรอก แต่ก็เป็นเรื่องปกติที่คนจะไม่รู้จักตัวตนของผมและต้องการปล้นอะไรบางอย่างไปจากผม”
“ก็จริง” ซุนเหมาไฉพยักหน้า
แม้ว่าเขาจะรู้จักโจวอี้เช่นเดียวกับนักเก็บสมุนไพรหลายคน แต่โจวอี้เพิ่งออกมาสู่โลกภายนอกได้ไม่นาน ดังนั้นคนส่วนให
