บทที่ 183 สีหน้าที่เปลี่ยนไป
เหลียงชิงไห่รู้สึกอึ้งไปทันทีที่เห็นว่าเจียงเชาถูกชกและยังถูกถีบจนกระเด็นกลับมาอย่างง่ายดาย
เจียงเชาคือผู้ฝึกยุทธ์ระดับกึ่งปรมาจารย์เชียวนะ!
ถึงแม้ว่าเจียงเชาจะเพิ่งทะลวงระดับมาได้ไม่นาน แต่เขาก็ไม่น่าจะพ่ายแพ้อย่างง่ายดายแบบนี้
คนอื่น ๆ ที่มากับเขาก็ตกตะลึงเช่นกัน ราวกับว่าพวกเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น
เด็กหนุ่มคนนั้น… ความแข็งแกร่งของเขาน่ากลัวเกินไปไหม?
เจียงเชาพยายามที่จะลุกขึ้นจากพื้น แต่เนื่องจากจมูกของเขาบาดเจ็บเป็นอย่างมาก เขาจึงร้องอุทานออกมา ก่อนเดินกระเผลกไปหาเหลียงชิงไห่ด้วยความอับอาย
น่าอัปยศ!
ช่างน่าสังเวช!
เขาพุ่งไปหาอีกฝ่ายด้วยความมั่นใจ แต่ผลลัพธ์กลับกลายว่าเป็นเขาถูกจัดการอย่างง่ายดายด้วยหมัดเดียวและยังโดนเตะกลับมาอีก แก้มของเขาร้อนฉ่าเพราะความอับอาย เวลานี้เขาอยากจะขุดรูเพื่อหาที่ซ่อนตัวเสียด้วยซ้ำ
“เจ้าหนุ่ม นายเป็นใครกัน?” เมื่อได้สติ เหลียงชิงไห่ก็จ้องไปที่ถงหู่
“ภูเขาชางหลาง ถงหู่”
ถงหู่?
เหลียงชิงไห่ไม่เคยได้ยินชื่อนี้ แต่เขารู้จักภูเขาชางหลาง และรู้ว่ามีหมู่บ้านที่ชื่อโจวเมี่ยวอยู่ที่นั่น โจวอี้ที่เขามาหาวันนี้ก็เป็นคนที่มาจากหมู่บ้านโจวเมี่ยวเช่นกัน
“ระดับการบ่มเพาะของนายตอนนี้ก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์แล้วใช่ไหม?” เหลียงชิงไห่ถาม
“เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วใช่ไหม ตาเฒ่า!?” ถงหู่จ้องมองด้วยความโกรธ
“นี่นาย…”
“นาย? นายอะไร!
