“ศึกนี้ท ำให้เลือดข้ำเดือดพล่ำน จะขอเริ่มท้ำทำยด้วยเหมือนกัน!”
ผู้ฝึกตนบำงคนที่เห็นกำรต่อสู้ระหว่ำงเจียงผิงอันและรำชันศักดิ์สิทธิ์รู้สึกโลหิตร้อนระอุ มิอำจสงบอำรมณ์ จึงเข้ำสู่จัตุรัสเพื่อท้ำทำยรูปสลักอันดับสำมพันด้วยจ ำนงศึกฮึกเหิม
จำกนั้น… ก็ไม่มีจำกนั้นแล้ว แพ้ระนำวเละเทะ
“มำรดำมัน อันดับสำมพันยังแข็งแกร่งเพียงนี้ อันดับอื่น ๆ ต้องเป็นสัตว์ประหลำดเช่นไรกัน!”
โลหิตในใจผู้ฝึกตนทั้งหลำยเย็นลงทันที
“ใจเย็นลงหน่อย นี่คือตัวตนสูงสุดขอบเขตบูรณำกำรตรำบกำลนำน มิใช่สิ่งที่จะสุ่มสี่สุ่มห้ำท้ำทำยได้นะ”
มีเพียงผู้เคยท้ำทำยรูปสลักศิลำมำก่อนจึงทรำบว่ำกำรบรรลุสู่ร้อยอันดับแรกของเผ่ำมนุษย์ในขอบเขตบูรณำกำรยำกเย็นเพียงไรและเพรำะเช่นนั้น พวกเขำจึงทรำบว่ำพวกตนกับเจียงผิงอันห่ำงชั้นเพียงไหน
พวกเขำท ำได้เพียงมองแผ่นหลังของเจียงผิงอันจำกไกล ๆ มิอำจเอื้อมถึงได้
ชัยชนะของเจียงผิงอันต่อรูปสลักศิลำของรำชันศักดิ์สิทธิ์แพร่กระจำยไปทั่วทั้งภพบุกเบิกด้วยควำมเร็วชวนสะท้ำนสะเทือนยิ่งสั่นสะท้ำนมหำอ ำนำจทั้งหลำย กระทั่งเหล่ำเซียนยังทรำบข่ำว
“เจียงผิงอันคือใคร? เอำชนะรำชันศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วย! ท ำไมข้ำไม่เคยได้ยินนำมนี้มำก่อน?”
“เขำใช้ลูกไม้สกปรกอะไรจึงชนะรำชันศักดิ์สิทธิ์ได้ล่ะนี่? รำชันศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทำนในขอบเขตเดียวกัน ไม่มีทำงเอำชนะด้วยวิธีกำรทั่วไปได้แน่แท้!”
“เจียงผิงอันเป็นบุตรเซียนหรือ? มิใช่สิ ทั่วทั้งภ
