บทที่ 146 อันตรายที่ซ่อนอยู่
หลันเสวียนเห็นโจวอี้เดินไปอุ้มชายที่หมดสติคนนั้น เธอเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ทำไมนายไม่กลับไปที่ภูเขากับฉันล่ะ นับประสาอะไรกับนิกายดอกบัวขาว แม้ว่าจะมีผู้มีอำนาจมากมายในนิกายเร้นลับมาโจมตีนาย ฉันก็รับประกันความปลอดภัยให้นายได้เลย”
“ไม่เอา!” โจวอี้ปฏิเสธอย่างหนักแน่น
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือการดูแลลูกสาว เว้นแต่ว่าลูกสาวของเขาเต็มใจจะกลับไปที่ภูเขาชางหลางกับเขา เพราะเขาจะไม่มีวันกลับไปคนเดียว
“เพราะผู้หญิงคนนั้น?” หลันเสวียนชูกำปั้นของเธออีกครั้ง
“ไม่ เพราะลูกสาวของผม” โจวอี้รีบตอบทันที
“ลูกสาวของนายสำคัญกับนายขนาดนั้นเลยเหรอ” หลันเสวียนลดกำปั้นของเธอและขมวดคิ้ว
“สำคัญกว่าชีวิตของฉัน” โจวอี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หลันเสวียนเงียบไป
เธอเห็นโจวอี้อุ้มชายคนนั้นลงมาจากภูเขา และเธอก็เดินตามเขาไปช้า ๆ เธอไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งเห็นโจวอี้พาชายคนนั้นไปที่รถ “ฉันก็อยากมีลูกกับนายเหมือนกัน”
“นี่เธอ…”
โจวอี้ถึงกับสั่นสะท้าน เขาหันไปมองหลันเสวียนทันที
“นายไม่ต้องการ?” หลันเสวียนจ้องมองอีกฝ่าย คราวนี้แทนที่จะยกกำปั้นขึ้นมา เธอกลับดึงดาบยาวออกมาจากฝัก
“ไม่ได้บอกว่าไม่ต้องการ แต่…” โจวอี้หยุด
“แต่อะไร?” หลันเสวียนถามด้วยความโกรธ
“แต่สถานะของเธอมันพิเศษมาก ๆ ถ้าเรามีลูกกัน คนในตระกูลของเธอจะต้องถลกหนังฉันไปทำไส้ตะเกียงแน่นอน อย่าทำให้ฉันลำบากเลย!” โจวอี้ร