บทที่ 142 ทรยศ
ถังเสี่ยวถังตัวสั่นเทาราวกับแมวที่สัมผัสสายลมยามฤดูหนาว สายตาก็จ้องมองไปยังฉากที่น่าสลดใจซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร
ใกล้ ๆ กับรถที่ถูกทุบมีซากศพและชายร่างกำยำที่มีปืนพกกำลังเก็บกวาดในที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว
ถังเสี่ยวถังได้กลิ่นเลือดจาง ๆ ในอากาศ และฉากที่เพิ่งเกิดขึ้นก็ยังคงค้างอยู่ในใจ
ตอนเช้าเขาคุ้ยถังขยะในตรอกและเห็นใครบางคนกระโดดอยู่เหนือหน้าผาและหายตัวไปในทิศทางของหลังคา
ส่วนเมื่อครู่เขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งต่อสู้กัน และได้ยินเสียงปืนและกระสุนปลิวว่อนไปทุกที่
ถังเสี่ยวถังกำหมัดแน่น ด้วยความกลัวในดวงตาของเขาค่อย ๆ จางหายไป ความคิดที่กล้าได้กล้าเสียก็ผุดขึ้นมา ความคิดหนึ่งลุกลามเหมือนไฟในทุ่งหญ้าแห้ง และเขาไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป
แม้ภาพฉากการสังหารจะน่ากลัวจับใจ แต่ภาพของคนคนหนึ่งในเหตุการณ์นั้นกลับเด่นชัดยิ่งกว่า
ต้องตามหาเขา!
ต้องเรียนรู้จากปรมาจารย์คนนั้นให้ได้!
ขอแค่เขาเรียนรู้ทักษะได้เพียงหนึ่งในสิบของคนคนนั้น เขาจะไม่ต้องจรจัดแบบนี้อีกต่อไป
รถออฟโร้ดขับไปได้อย่างราบรื่นจนเจอกับสภาพการจราจรที่พลุกพล่าน
โจวอี้เผยสายตาเย้ยหยันเมื่อมองไปที่เฉิงฮ่าวแล้วพูดขึ้นว่า “งูเหลือมกัดคนได้ก็จริง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เป็นอันตรายถึงชีวิต ใช้แค่ตัวยาง่าย ๆ ก็สามารถรักษาบาดแผลที่งูเหลือมกัดได้แล้ว”
“หมายความว่าเขาโกหกผม?”
“ยิ่งกว่าโกหกอีก มันเป็นเพียงอุบายตื้น ๆ ไม่ต่างจากมุกหล
