บทที่ 116 มีผลประโยชน์หรือไม่?
บทที่ 116 มีผลประโยชน์หรือไม่?
แผนกผู้ป่วยใน
เมื่อโจวอี้มาถึงพร้อมกับลูกสาว เขาก็ได้จัดเตรียมอาหารและซุปตะพาบให้ผู้บาดเจ็บสามคน
ถังเหมียวเหมี่ยวกล่าวกับลุงทางซ้ายทีลุงทางขวาที นั่นทำให้ทั้งสามยิ้มกว้างและชมเชยถังเหมียวเหมี่ยวว่าเป็นเด็กที่มีเหตุผลและน่ารัก
“ลองชิมดูสิ!” โจวอี้พูดโดยยกชามใบเล็กออกจากกระเป๋าเก็บความร้อน และส่งชามให้ลูกสาวด้วย
“จานนี้ดูดีไม่เลว” อู๋ฉี่หางชิมแล้วแปลกใจจึงถามว่า “คุณซื้อมาจากที่ไหน มันอร่อยมาก ทีนี้ผมก็ไม่ต้องทำอาหารกินเองแล้ว จะไปอุดหนุนร้านนั้นทุกวันเลย!”
“มันคือร้านครอบครัวหมียวเหมี่ยว!” โจวอี้ยิ้ม
“ร้านครอบครัวเหมียวเหมี่ยว? ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนแฮะ… ดะ… เดี๋ยวนะ คุณหมายความว่าคุณทำเองกับมือเหรอ?” อู๋ฉี่หางประหลาดใจ
“แน่นอน! ไม่เชื่อฝีมือการทำอาหารของผมหรือไง?” โจวอี้ยิ้ม
“คุณทำเองจริงเหรอ” หยางจื่อต้งยังเผยความประหลาดใจหลังจากได้ชิม
“พ่อของหนูเป็นพ่อครัวที่เก่งที่สุด ดีกว่าป้าเหม่ยซะอีก เหมียวเหมี่ยวชอบอาหารที่พ่อทำที่สุด” ถังเหมียวเหมี่ยวกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
พวกเขานึกถึงบาร์บีคิวมื้อค่ำในคืนก่อน แม้ว่าอู๋ฉี่หางจะตระเตรียมเมนูนี้ แต่รสมือของโจวอี้ทำให้บาร์บีคิวอร่อยกว่าเดิมมาก ชายคนนี้ทำออกได้ยอดเยี่ยม มันกรอบนอก แต่กัดไปยังคงให้สัมผัสนุ่มละมุนลิ้น
“น้องโจว ผมคิดว่าคุณหาเงินได้สบาย ๆ เลยล่ะ ลาออกจากการเป็นหมอแล้วไป