บทที่ 70 ยังเกลียดฉันอยู่เหรอ?
โจวอี้หันไปหาเถี่ยหยางอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ของเขาราวกับคีมเหล็กคู่หนึ่ง ชายหนุ่มคว้าคอหลังของอีกฝ่ายในทันที ส่วนอีกมือผลักเกาจ้านเหวินที่พยายามหยุดเขาออก จากนั้นเขาก็ทุบเถี่ยหยาง
พลั่ก！
ร่างเถี่ยหยางกระแทกลงบนโต๊ะยาว ทำเอาขวดไวน์และผลไม้หล่นกระจายลงบนพื้น
โจวอี้ปรี่เข้าไปพลางยกเท้าขึ้นเหยียบแขนอีกข้างของเถี่ยหยาง
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังชัดเจน
โจวอี้เตะเถี่ยหยางที่ท้องอีกครั้งแล้วถีบไปชนมุม
“ทำเกินไปแล้ว ” เกาจ้านเหวินไม่กล้าทำอะไร ได้แต่ตะโกนด้วยความโกรธ
โจวอี้ชำเลืองมองมาอย่างเย็นชา ก่อนจะย่างเท้าไปยังเถี่ยหยางที่กำลังกระเสือกกระสน เขาย่อตัวลง ถามขึ้นว่า “นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องทำแบบนี้”
“ทำไม…?” เถี่ยหยางถามด้วยความเจ็บปวด
“เพราะดวงตาที่อาฆาตของนายตอนมองฉัน” โจวอี้เงื้อมือขึ้น ตบลงที่แก้มของเขาดังผวัะแล้วเยาะเย้ย “อาจารย์ของฉันเคยบอกว่า ฆ่างูต้องตีให้ตาย ถ้าปล่อยไว้ คราวหน้าจะมีปัญหาไม่จบไม่สิ้น”
จากนั้นเขาก็เหยียดกายขึ้นเต็มความสูง ถามอีกครั้งว่า “นายเกลียดฉันไหม”
เถี่ยหยางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เกลียด!”
แกร๊ก!
โจวอี้ยกขาของเขาขึ้น หมายจะหักกระดูกขาขวาของเถี่ยหยาง ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้ง “ตอนนี้ล่ะ ยังเกลียดฉันอยู่ไหม”
“ไอ้เวร ฆ่าฉันเลยสิวะ” เถี่ยหยางเงยหน้าขึ้น คำรามด้วยความโกรธ
แกร๊ก!
โจวอี้หักกระดูกขาซ้ายของเถี่ยหยาง จากนั้นก็ตวัดกล่องบุหรี่ขึ้น
