บทที่ 62 ยามว่างที่โรงน้ำชาปาซาน
บทที่ 62 ยามว่างที่โรงน้ำชาปาซาน
โจวอี้ตบหัวตัวเองทันทีหลังที่จากถามออกไป และแอบดุตัวเองที่คิดอะไรงี่เง่า
ภรรยาของเฉิงฮ่าวสุขภาพไม่ดี ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เฉิงฮ่าวคงคงจะขอโสมพันปีเพื่อนำมาบำรุงร่างกายให้เธอ
“พี่เฉิง ถ้าคุณจะให้มันกับภรรยา คุณไม่จำเป็นต้องใช้โสมก็ได้ แค่ให้พี่อวี๋ซินกินยาตามที่ผมสั่ง เธอก็จะสามารถฟื้นฟูร่างกายได้ในเวลาไม่กี่เดือน และกลับมาแข็งแรงได้ภายในหนึ่งปีครึ่ง”
โจวอี้ยิ้ม
“จริงเหรอ?” เฉิงฮ่าวถาม
“จริงยิ่งกว่าทองแท้!” โจวอี้ยืนยันอย่างมั่นใจ
“เยี่ยมมาก แต่…” เฉิงฮ่าวพูดอย่างลังเล
“แต่อะไรอีก?” โจวอี้ถาม
“คือ…ภรรยาของผมเคยอ่อนแอและป่วยบ่อย เราแต่งงานกันมาสิบปีแล้วเธอก็ยังมีลูกไม่ได้แม้เราจะทำทุกวิถีทางแล้ว และนี่ก็เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวสำหรับเรา…”
เฉิงฮ่าวหัวเราะแล้วยื่นบุหรี่ให้โจวอี้อีกครั้ง จากนั้นก็พูดต่อ “ในเมื่อคุณสามารถรักษาภรรยาผมได้ เมื่อเธอแข็งแรง ผมเชื่อว่าอีกไม่นานเราจะได้อุ้มเด็กอ้วนจ้ำม่ำสักคน…”
เป็นเช่นนั้นเองรึ!
โจวอี้แอบรู้สึกตลก
เขากะพริบตาและยิ้ม “พี่เฉิง ผมจะให้ใบสั่งยากับคุณนะ เพื่อให้ภรรยาของคุณมีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์”
“ใบสั่งยาอะไร?” เฉิงฮ่าวรีบถาม
“มันเป็นใบสั่งยาที่จะทำให้ง่ายต่อการตั้งครรภ์! อย่าลืมว่าผมเป็นแพทย์แผนจีนนะ” โจวอี้ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“ดี! ดี! ขอบคุณน้องโจว ถ้าผมสามารถเป็นพ่อคนได้สำเร็
