บทที่ 52 น้องโจว คุณอยู่บ้านรึเปล่า?
บทที่ 52 น้องโจว คุณอยู่บ้านรึเปล่า?
ประเทศจีนมีมรดกทางวัฒนธรรมที่ยอดเยี่ยมและยาวนานถึงห้าพันปี จำนวนช่างแกะสลักนั้นพบได้ไม่มากนัก ดังนั้นย่อมเคยได้ยินชื่อของ ‘หลู่เอ้อร์’
แต่ในรุ่นก่อน ๆ พวกเขามีชื่อเสียงเปรี้ยงปร้างราวกับสายฟ้า
ผลงานชิ้นเอกของเขาถูกเก็บรวบรวมในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าเสียดายที่อาจารย์หลู่หายตัวไปเมื่อสามสิบปีที่แล้ว เหลือเพียงตำนานในวงการนักแกะสลักเท่านั้น
“น้องโจว อาจารย์หลู่สบายดีไหม?” อู๋ฉี่หางถามด้วยความเกรงใจ
“อาจารย์หลู่? คุณรู้จักหลู่เอ้อร์ด้วยเหรอ?” โจวอี้สงสัย
“ผมไม่เคยเห็นเขามาก่อน แต่ผมได้ยินผู้อาวุโสพูดถึงเขามานับครั้งไม่ถ้วน เขาเป็นทายาทที่แท้จริงของปรมาจารย์หลู่ปาน ซึ่งเป็นประติมากรอันดับต้น ๆ ของจีน” อู๋ฉี่หางกล่าวด้วยความชื่นชมอย่างมาก
“…”
โจวอี้ได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตา
“น้องโจว ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นศิษย์ของอาจารย์หลู่! ช่างน่าอับอายที่ผมเคยลองภูมิคุณในวันนั้น” อู๋ฉี่หางยิ้มอย่างขมขื่น
“ไม่เลยพี่อู๋ ผมเรียนรู้มาได้เพียงแค่เส้นขนของผู้เฒ่าหลู่เท่านั้น ไม่ได้ถือว่าเป็นศิษย์อาจารย์กัน ศิษย์ที่แท้จริงของเขาล่วงลับไปแล้ว” โจวอี้โบกมืออย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
“น้องโจว คุณอยู่บ้านรึเปล่า?!”
ทันใดนั้นนอกบ้านก็มีเสียงตะโกนขึ้นมา
“น่าจะเป็นพี่หวัง เดี๋ยวผมจะพาเขามาที่นี่…” โจวอี้กล่าว
“ดี!” อู๋ฉี่หางพยักหน้าและเดิน
