บทที่ 40 โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนไม่ใช่สนามเด็กเล่น
ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ บริเวณวิลล่าและหิมะนุ่ม ๆ ที่โปรยปราย ทั้งสามคนเดินกลับบ้านมาด้วยกันโดยมีร่มที่คอยบังหิมะ
“เหมียวเหมี่ยวง่วงแล้ว พาเธอกลับไปพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าอย่าลืมมาอยู่ข้าง ๆ นะ” โจวอี้มองไปยังลูกสาวที่กำลังอ้าปากหาว
ถังหว่านจ้องไปที่โจวอี้ แม้เธอจะรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ก็พูดออกไปว่า “ต่อไปอย่าตัดสินใจแทนฉันอีกนะ”
“เรื่องแขกรับเชิญร้องเพลงน่ะเหรอ?” โจวอี้ถาม
“ใช่”
“ก็ได้ ผมเข้าใจแล้ว” โจวอี้พยักหน้า
สีหน้าของหญิงสาวเริ่มลังเล แต่ในที่สุดเธอก็ถามขึ้นอีกว่า “คุณสมัครงานเป็นหมอในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิงจริงเหรอ?”
“ไม่ใช่สมัคร แต่ตอบรับคำเชิญชวนจากเขา” โจวอี้แก้ไขสิ่งที่เธอพูด
“แล้วทำงานแค่สองวันต่อสัปดาห์?”
“ถูกต้อง…” เขาพยักหน้า
“นี่คุณ…!” ถังหว่านส่ายหัว และพาลูกสาวไปที่สนาม
เธอไม่เชื่อเขาเหรอ?
โจวอี้มองตามแผ่นหลังของถังหว่าน อดไม่ได้ที่จะกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย เขาเป็นคนซื่อสัตย์และบริสุทธิ์ขนาดนี้ แล้วเธอจะไม่เชื่อเขาได้อย่างไร?
เธอกินเกลือมากเกินไปในช่วงสองสามปีมานี้ จนเกิดอาการคล้ายโรคคิดไปเองว่าป่วย*[1] ใช่หรือไม่?
ช่างมันเถอะ เพราะเห็นแก่หน้าลูกสาวหรอกนะ
ดังนั้นฉันไม่สนใจเธอหรอก!
โจวอี้หันหลังเดินกลับมาที่บ้านของตัวเอง เขาอาบน้ำอุ่นอย่างสบายใจ ก่อนจะมานอนอยู่บนเตียง เล่นมือถือสักพักแล้วผล็อยหลับไป
วิลล่า 9
หวังเจิ้งเหว่ยสว
