ทั้งสี่ครอบครัวพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ฝั่งผู้ชายพากันทำบาร์บีคิวและดื่มเหล้า ส่วนฝั่งผู้หญิงและเด็กก็กำลังคุยกันหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัว งานบ้าน การศึกษาของลูก การดูแลผิว และเครื่องสำอาง…
พวกเขาสนิทกันมากขึ้น และยังทำให้ถังหว่านรู้สึกอบอุ่นราวกับอยู่บ้าน
“พี่หยาง รถเป็นยังไงบ้าง?” หยางจื่อต้งถามขึ้นเมื่อรินเหล้าอีกแก้ว
“ดีมาก ตอนกลับบ้านก็เอาไปได้เลย!” อู๋ฉี่หางยิ้ม
“เดินไปดูกันก่อนไหม? ผมอยากเห็น” หยางจื่อต้งแทบรอไม่ไหว
“ได้! ไปดูกันเลย!” อู๋ฉี่หางยืนขึ้นและหันไปบอกกับหลีฟาง จากนั้นเขาก็เดินนำเหล่าเพื่อนบ้านชายไปที่วิลล่า ข้ามลานหิมะ และเข้าไปในห้องโถงด้านข้างที่ชั้นหนึ่งของวิลล่า
ข้างโถงนี้มีสิ่งของหลายอย่างแต่กลับดูไม่รก
จากการสังเกต โจวอี้พบว่าสถานที่แห่งนี้คล้ายกับสตูดิโอของดาราในละครโทรทัศน์
นอกจากนี้ ยังมีงานแกะสลักไม้ต่าง ๆ ฝังอยู่บนผนัง แต่ละชิ้นมีความวิจิตรงดงามยิ่งนัก
“โจวอี้ คุณเข้าใจงานแกะสลักไม้ไหม?” อู๋ฉี่หางพบว่าโจวอี้กำลังสังเกตอย่างระมัดระวัง จึงถามด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
“ผมเข้าใจนิดหน่อย” โจวอี้ยิ้ม
เขารู้จักการแกะสลักไม้ เพราะสมัยที่ยังเด็ก เขาเคยเรียนรู้มันมาจากช่างไม้เก่าในหมู่บ้าน
จากคำอวดอ้างของช่างไม้เฒ่า เขาเป็นถึงทายาทของปรมาจารย์หลู่ปาน และยังเป็นช่างฝีมือของบรรพบุรุษ ดังนั้นเขาจึงเกลี้ยกล่อมและเคี่ยวเข็ญโจวอี้ให้ฝึกฝนมามากมายในด้านนี้
“คุณคิด
