“เจ้าไม่มีทางเป็นมนุษย์แน่!”
หมัวล่วนไม่อยากเชื่อว่าเจียงผิงอันจะมาจากเผ่ามนุษย์ที่มันดูแคลนเกินใด
ในฐานะอัจฉริยะสูงสุดของเผ่าอนธการ ศัตรูร่วมขอบเขตมีน้อยนิด และมันก็เป็นหนึ่งในตัวตนเพียงหยิบมือที่ฝึกฝน ‘มารสวรรค์เก้าแปร’ ได้
แต่ปรากฏว่าเจียงผิงอันผู้นี้สู้ได้ทัดเทียมมัน
อีกฝ่ายกระทั่งเมินเฉยต่อเพลิงกรรม!
เจียงผิงอันมิได้ตอบ เขาใช้อัสนีพริบตาเข้าโจมตี เขาต้องทำความเข้าใจเคล็ดพลังจำนงสัประยุทธ์ และการจะพัฒนามันก็มีแต่ต้องต่อสู้
หมัวล่วนใช้วิชาเข้ารับทันที วิชาลับระดับสูงสุดเรืองโรจน์จรัสจ้า
เมื่อมองทั้งสองฝ่ายปราชัน สรรพชีวิตทั้งปวงล้วนตะลึงจังงัง ศึกนี้เรียกได้แล้วว่าสะท้านสะเทือนโลกา
อย่างน้อย ๆ ในโลกหล้าผู้ฝึกตนตราบล้าน ๆ ปีมา ก็ไม่เคยเกิดศึกดุเดือดเพียงนี้ในขอบเขตบูรณาการมาก่อน
ในมือทั้งสอง วิชาลับอำนาจศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ ดูราวมิต้องใช้ปราณวิญญาณ จะใช้ก็ใช้ออกมาได้เลย
การโจมตีทรงพลังกระทบใส่กัน แต่พวกเขากลับไม่เป็นไรดุจถูกขว้างก้อนหินธรรมดาใส่
บาดแผลใด ๆ ล้วนฟื้นตัวรวดเร็ว ประหนึ่งเป็นเพียงรอยขีดข่วนบางเบา
ทั้งพละกำลัง ความเร็ว การฟื้นตัว… สรรพสิ่งล้วนเหนือชั้นเกินระดับที่ขอบเขตนี้มีได้ไปโดยสมบูรณ์ มียอดฝีมือปรากฏขึ้นพินิจมากขึ้นทุกขณะ
ศึกนี้กินเวลาสิบวันสิบคืน จากฟ้าสู่แดนภพ จากปฐพีสู่หมู่ดาว
ยิ่งหมัวล่วนต่อสู้ เขายิ่งใจร้อนเหลือทน ทำไมกัน มันครอบครองปราณเซียนแท้ ๆ แต่ไฉนจึงเอาชนะ
