บทที่ 22 หนึ่งรุมเจ็ด
พวกอันธพาลข้างถนนเหรอ?
โจวอี้หรี่ตามอง สีหน้าของเขาดูเย็นชา
“ทำไม คุณโจวรู้จักคนพวกนั้นเหรอ?” จี้หมิงเฉินขมวดคิ้วถาม เขาเห็นว่ารถสองคันนั้นจอดรออยู่นานแล้ว
“ผมไม่รู้จัก แต่พวกเขาคงจะมาสร้างปัญหา” โจวอี้ตอบ
“พวกเขาไม่กล้ามาที่นี่เพื่อสร้างปัญหาหรอก พี่น้องเกือบทั้งหมดในทีมรักษาความปลอดภัยของเราเกษียณมาจากกองทัพเชียวนะ” จี้หมิงเฉินดูภูมิใจ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มีอะไรให้พวกเราช่วยไหม? รับรองว่าพวกเขาจะไม่มารบกวนคุณอีก”
“ไม่ พวกเขายังเด็กอยู่” โจวอี้โบกมือส่ง ๆ ก่อนจะเดินไปที่รถสองคันนั้น
“เมื่อไล่พวกเขาไปแล้ว หลังเลิกงานมากินหม้อไฟกันนะครับ” จี้หมิงเฉินตะโกนบอกโจวอี้ ก่อนจะหันมาพูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัยคนอื่น ๆ ซึ่งเป็นลูกน้องของเขา
“ตราบใดที่คนเหล่านั้นไม่ก่อปัญหา ก็อย่าใจร้อน แต่ถ้าพวกนั้นคิดที่จะต่อสู้ ก็เป็นหน้าที่ของเราที่จะต้องปกป้องเจ้าของบ้าน”
“เข้าใจแล้ว!” พนักงานรักษาความปลอดภัยเหล่านั้นขานรับหนักแน่น
โจวอี้เดินล้วงกระเป๋ากางเกงไปที่รถสองคันนั้น เขาเห็นว่าประตูรถถูกเปิดออกทีละบาน ก่อนที่วัยรุ่นเหล่านั้นจะลงมาจากรถ และถือแท่งเหล็กติดมือมาด้วย
จางจื่อเฉียง เดินนำออกมา เขาสวมแจ็กเก็ตหนัง เส้นผมของเขาถูกหวีจนเรียบแปล้ สีหน้าฉายแววเยาะเย้ยถากถาง
“ไอ้บ้า! แกนี่มันโง่จริง ๆ! แกกล้าออกมาได้ยังไง” เขาเชิดหน้าขึ้นถามโจวอี้
“คุณคือใคร?” โจวอี้ถามกลับ
“แกไม่มี
