บทที่ 7 จ่ายค่ารักษาพยาบาล (รีไรท์)
โจวอี้พาชายชราออกจากรถ ก่อนจะทำการสัมผัสชีพจร ตรวจสอบอาการบาดเจ็บ และได้รับรู้ถึงอาการบาดเจ็บของชายชราในไม่ช้า
มีการบาดเจ็บสาหัส 2 จุด แผ่นเหล็กเสียบทะลุเข้าไปในหน้าอกจนปอดทะลุ และเส้นเลือดใหญ่ที่ต้นขาก็ถูกเจาะจนทะลุเช่นกัน
มีบาดแผลสิบสามที่ ที่ขา เอว แขน และหลัง…
กระดูกแขนและกระดูกอกแตกหัก เส้นเอ็นได้รับบาดเจ็บหลายที่…
แล้วยังมี…
ดวงตาของโจวอี้ฉายแววแปลกพิกล ขณะหยิบปากกาและกระดาษออกจากกระเป๋าก็เดินไปที่ประตูฝั่งคนขับและตะโกนผ่านหน้ากระจกรถที่แตกละเอียดว่า “หยุดร้องแล้วบอกผมทีว่าผู้เฒ่าคนนี้เป็นใคร?”
“เขา?…เขาเป็นพ่อของฉัน!” หญิงผู้บาดเจ็บสาหัสที่นั่งคนขับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“คุณชื่ออะไร?”
“ซิงเถียนเถียน”
“อืม!”
โจวอี้จดข้อความด้วยลายมือพลิ้วไหวและทรงพลังราวหงส์ร่อนมังกรบิน
“ซิงเถียนเถียนเป็นหนี้ค่ารักษาพยาบาลและค่ารักษาของโจวอี้ สี่หยวน ซึ่งมีกำหนดชำระให้หมดภายในสามวัน ลงวันที่ 7 พฤศจิกายน 2021”
ทันใดนั้นโจวอี้ก็ยื่นใบสัญญาหนี้ค่ารักษาพยาบาลลอดผ่านกระจกรถและพูดว่า “ถ้าคุณเห็นด้วยให้ประทับลายนิ้วมือ ถ้าคุณไม่เห็นด้วย ผมสามารถย้ายคุณออกจากรถและทำเพียงยืนดูอาการเท่านั้น อ้อ…ลืมแนะนำตัวเองไปเลย ผมเป็นแพทย์แผนจีนนะ”
แพทย์แผนจีน?
สัญญาหนี้ค่ารักษาพยาบาล?
เดี๋ยว! ไม่ใช่ว่าแพทย์มีหน้าที่ช่วยเหลือผู้บาดเจ็บและช่วยชีวิตผู้ใกล้ตายหรอกเหรอ?!
ซิงเถียนเถ