บทที่ 55 ราคาอยู่ที่สามแสน
เฝ่ยไป๋ลู่หยุดเดิน แล้วเงยหน้ามองเขา “บังเอิญจัง”
ราวกับถูกสายตาเย็นชาของเธอฟาดใส่ โจวอี้เจียก็หลุบสายตาลงอย่างเศร้าใจ
ทว่าไม่นานเขาก็กลับมามีกำลังใจใหม่อีกครั้งและเผยรอยยิ้มสว่างไสว
“พี่สาว พี่มาซื้ออะไรเหรอ? ผมอยากจะซื้อหยกให้แม่ในวันเกิดท่าน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาถนนเฉาอวี้ ไม่ค่อยคุ้นเคยกับที่นี่เท่าไหร่ พวกเราไปเดินช็อปปิงด้วยกันไหม?”
แล้วเธอก็เดินเข้าร้านทำตราประทับโดยไม่พูดอะไร
โจวอี้เจียเหลือบมองราคาบนชั้นวางสินค้า ที่มีตั้งแต่หลักพันจนถึงหลักหมื่น เขาคิดในใจแล้วเป็นฝ่ายเอ่ยว่า “พี่สาว ผมยังไม่ได้ขอบคุณที่ช่วยผมครั้งก่อนเลย คุณชอบตราประทับอันไหน ผมจะซื้อให้!”
เฝ่ยไป๋ลู่ชี้ไปที่หยกหินเลือดไก่*[1] ทางด้านซ้ายมือของเธออย่างตั้งใจ
รอยยิ้มบนหน้าเจ้าของร้านที่อยู่ด้านข้างบุ๋มลึกขึ้น “คุณหนูสายตาเฉียบแหลมจริง ๆ หินเลือดไก่มีชื่อเสียงมาตลอดว่า ‘ทองคำนับพันหาง่าย แต่หินนั้นหายาก’ หินหยกชิ้นนี้ เลือดมาก สีสด รูปร่างสวยงาม มีจุดเลือดสม่ำเสมอ เป็นสินค้าที่ดี”
“เป็นกิเลน*[2] แกะสลักที่ด้านบนเป็นหัวมังกรมีเขากวาง กีบเท้าม้า หางวัว และหน้าผากหมาป่า มีหน้าที่ขจัดภัยพิบัติ ขับไล่วิญญาณร้าย ปกปักรักษาเพื่อปัดเป่าความชั่วร้าย ไม่ว่าคุณจะเก็บไว้เองหรือมอบให้ผู้อื่นล้วนดีทั้งนั้น เหมาะกับคุณเป็นพิเศษ”
โจวอี้เจียประทับใจคำพูดเจ้าของร้านไม่น้อย เขาควักโทรศัพท์ออกมา “ตกล
