้ปวงชนตะลึงนิ่ง
อัจฉริยะไร้เทียมทานตนหนึ่งซึ่งสามารถสร้างเสียงลือลั่นในโลกหล้าผู้ฝึกตน ถูกเจียงผิงอันสังหารได้ในหมัดเดียว…
แม้ตัวตนในเขตแดนมารมืดทมิฬจะแข็งแกร่งมาก แต่เจียงผิงอันดูจะเหนือกว่านั้น
ความกลัวในใจผู้ฝึกตนมนุษย์ทั้งหลายพลันผ่อนหายไปมาก
รอยยิ้มบนใบหน้ามวลมารค้างแข็ง “ลอบโจมตี! เจ้าคนชั่วน่ารังเกียจ! ลอบโจมตีกันนี่!”
พวกมันไม่เชื่อเลยว่าพลังต่อสู้ของเจียงผิงอันจะแข็งแกร่งเช่นนั้นมีแต่จะฆ่าอีกฝ่ายได้เพราะลอบโจมตีกะทันหันเสียมากกว่า
ยอดฝีมือจากเขตแดนมารมืดทมิฬหน้างอง ้า “เจียงผิงอันผู้นี้ ดูจะไม่ธรรมดาจริง ๆ ด้วย”
เมื่อครู่ มันเป็นหนึ่งในเผ่าอนธการที่ยื้อแย่งกันออกไปสู้ แต่ยามนี้เกิดความกลัวเกาะกุมไม่สร่างสลาย
โชคดีที่เมื่อครู่พวกมันมิได้ไป หาไม่พวกมันคงได้ตายแทน
กลางสุญตา เจียงผิงอันกลายเป็นที่สนใจของปวงชน ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้เผ่ามนุษย์รู้สึกผ่อนคลาย
ขณะนั้นเอง สุญตาตรงหน้าเขาก็ถูกฉีกออก
หนึ่งตัวตนจากเผ่าอนธการปรากฏขึ้น อยู่ในขั้นต้นขอบเขตบูรณาการ แต่เรื่องน่าแปลกคือมันมีปีกคลุมเนื้อหนังสองคู่ ขณะที่ตนอื่น ๆ มีเพียงคู่เดียว
ทันทีที่มันปรากฏ ปราณมารในฟ้าดินก็ตลบตัวรุนแรง ประหนึ่งผสานรวมฟ้าดินเป็นหนึ่ง
ตัวตนจากเขตแดนมารมืดทมิฬล้วนเบิกตากว้างยามพบผู้มา
“หมัวล่วน!”
“ถึงกับส่งหมัวล่วนมาจัดการผู้ฝึกตนจากภายนอก นี่คงเกินจำเป็นไปหน่อยกระมัง?”
“ให้หมัวล่วนลงมือ ขี่ช้างจับตั๊กแตนโด
