ตอนที่ 395 การตบหน้ามาถึงเร็วเพียงนี้
เมื่อได้ยินอาวั่งและต้าหลางบอกว่าพรุ่งนี้อยากจะขึ้นเขา ฉินเหยาที่กำลังนั่งอย่างเกียจคร้านก็ยืดกายตรงขึ้นมาทันที “จะขึ้นเขาตอนี้น่ะหรือ”
บนภูเขาปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน อันตรายที่ซ่อนอยู่ใต้หิมะขาวนั้นมีอยู่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ หากไม่ระวังเพียงนิดเดียว ตกลงไปในหลุมอะไรสักอย่าง คงจะแย่ไม่ใช่น้อย
ต้าหลางมองอาวั่งอย่างคาดหวังพลางกล่าวอย่างตื่นเต้นยากจะปิดบัง
“น้าเหยา ท่านอาอาวั่งบอกว่าพวกเราจะเดินเล่นอยู่แค่รอบนอก จะไม่เข้าไปส่วนลึกเด็ดขาด หาได้ยากนักที่สองวันนี้หิมะไม่ตกจึงอยากพาข้าไปฝึกฝนภาคสนามเสียหน่อย”
“เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในลานฝึกนั้นไม่เกิดผลหรอกนะขอรับ” ต้าหลางเอ่ยเสริมอย่างจริงจัง
อาวั่งเองก็เอ่ยอย่างมั่นใจ “ฮูหยินวางใจเถิด มีข้าอยู่ ต้าหลางไม่เป็นอะไรแน่ขอรับ”
กลัวว่าฉินเหยาจะไม่เชื่อ เขาเลยเปิดเผยว่าเมื่อก่อนตนเคยฝึกฝนท่ามกลางฝูงสัตว์ป่ามาก่อน
ดังนั้นแค่ภูเขาทางเหนือเล็กๆ ลูกเดียว ไม่นับว่าเป็นอะไร
การฝึกฝนที่ว่านั้น เนื่องจากมีต้าหลางและซานหลางอยู่ด้วยจึงไม่ได้พูดออกมาอย่างชัดเจน แต่ฉินเหยาฟังออกว่าน่าจะหมายถึงการฝึกฝนราวกับไม่ใช่มนุษย์ในค่ายนักฆ่าเดนตาย
เมื่อมองดูสีหน้าคาดหวังของต้าหลางอีกครั้ง คิดว่าอย่างไรเสียก็แค่เดินเล่นอยู่รอบนอก สัตว์ป่าดุร้ายที่ออกล่าเหยื่อนั้นล้วนอยู่ในส่วนลึกนางจึงพยักหน้า
ฉินเหยาถาม “เตรียมจะไปนานเท่าไหร่”
อาวั่งตอ
