เจียงผิงอันเกี่ยวพันกับขุมก ำลังเหล่ำนี้อย่ำงลึกซึ้ง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหลียงผิงก็ขบเขี้ยวกรำมแทบแหลก
มิคำดว่ำขอบเขตของเจียงผิงอันต ่ำเพียงนี้ แต่กลับมีเส้นสำยมำกมำยเหลือเกิน
เสียงของสำยลับดังมำจำกอีกฟำกของยันต์สื่อสำรอีกครั้ง“นอกจำกขุมก ำลังเหล่ำนี้ จักรพรรดิสูงสุดแห่งรำชวงศ์ต้ำเฉียนเฉียนฮวั่นโหรวก็ปรำกฏตัว กำรฝึกฝนของนำงฟื้นคืนมำด้วยเหตุผลบำงอย่ำง”
“นำงให้เจียงผิงอันยืมศำสตรำเซียน กระบี่ประหำรเซียน หอคอยสยบเซียนของส ำนักเพียวเหมี่ยวก็ปรำกฏขึ้นปกป้องเจียงผิงอัน เจียงผิงอันไล่ฆ่ำศัตรูอย่ำงบ้ำคลั่งไปแล้วขอรับ…”
เปรี้ยง!
สำยลับยังพูดไม่จบ เหลียงผิงก็ขยี้ยันต์สื่อสำรทิ้ง
ปรำกฏว่ำเฉียนฮวั่นโหรวมีสัมพันธ์บำงอย่ำงกับเจียงผิงอัน!กระทั่งให้เจียงผิงอันยืมศำสตรำเซียน!
ต่อให้ตัวเขำ เหลียงผิง อยำกจะยืมศำสตรำเซียนจำกแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อที่ตนสังกัดก็ยังเป็นไปไม่ได้เลย จะมีก็เพียงยำมแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเผชิญวิกฤติ เขำจึงใช้ศำสตรำเซียนได้
แต่เฉียนฮวั่นโหรวสตรีผู้นั้นกลับส่งศำสตรำเซียนให้เจียงผิงอันยืม ไฉนคนจำกรำชวงศ์ต้ำเฉียนจึงไม่หยุดไว้?
ควำมสัมพันธ์ระหว่ำงคนทั้งสองต้องเกินธรรมดำเป็นแน่!
ดวงตำของเหลียงผิงแดงก ่ำ โทสะในใจโหมกระพือเยี่ยงเปลวเพลิงเจียนปะทุ
เขำคิดว่ำเจียงผิงอันจะตำย หรืออย่ำงน้อยที่สุด นิกำยเทวมำรก็จะถูกท ำลำย แต่ควำมเป็นไปของสรรพสิ่งด ำเนินไปในทิศตรงข้ำมอย่ำงสิ้นเชิง
นิกำยเท
