ขณะที่เจียงผิงอันฝึกฝนที่ผาสำนึกผิด เขาเผชิญกับภาพฉายของชิวเฟิง บิดาของชิวผิงเซิง และได้สู้กับอีกฝ่าย
เนื่องจากพลังจินตภาพ เจียงผิงอันจึงสามารถจำลองการต่อสู้ใดๆ ที่เคยเห็นมาก่อนในใจได้
หลังปราชันชิวเฟิงเป็นร้อย ๆ หนในใจ ลูกไม้และวิชาของชิวเฟิงล้วนถูกศึกษาทะลุปรุโปร่ง
เจียงผิงอันเดาไว้แล้วว่าชิวผิงเซิงผู้เป็นบุตรก็อาจใช้ ‘วิชาหนึ่งวจีปลิดประหาร’ เช่นกัน เขาจึงสร้างอวตารไว้ล่วงหน้าเป็นเหยื่อล่อ
ขณะเดียวกันก็ใช้พลังวิญญาณเข้ารบกวนพลังวิญญาณของชิวผิงเซิง อีกฝ่ายจึงมิอาจตรวจพบเขาได้ในกาลอันสั้น และเขาจึงลอบโจมตีจากเบื้องหลัง
สมรรถภาพต่อสู้ของเจียงผิงอันมาถึงจุดสมบูรณ์แบบแล้ว
ชิวผิงเซิงกระแทกผ่านบรรพตลูกแล้วลูกเล่า กว่าจะหยุดลงได้กระดูกสันหลังของเขาก็แตกหัก ความเจ็บปวดแล่นริ้วทั่วทั้งกาย
“การโจมตีแค่นี้ยังคิดทำร้ายข้าอีกหรือ? ข้ามีพลังเซียน การโจมตีของเจ้าใช้กับข้าหาได้ผลไม่!”
ชิวผิงเซิงพูดข่มเสียงแข็ง พลางเร่งปราณเซียนฟื้นบาดแผลในกาย
เขาในยามนี้หงุดหงิดยิ่ง เขาน่าจะฆ่าเจียงผิงอันในพริบตาได้ แต่มิคาดว่าจะถูกอีกฝ่ายเล่นงานเสียเอง
ต้องเป็นเพราะเขาเลินเล่อเองแน่แท้
ชิวผิงเซิงพร้อมใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ต่อไป
“จะใช้หมัดพิพากษาล่ะสิ?”
ก่อนชิวผิงเซิงจะทันใช้วรยุทธ์ เจียงผิงอันก็โพล่งขึ้นมา เดาได้แล้วว่าเขาจะใช้วรยุทธ์อะไร
เจียงผิงอันกำมือ ปราณรุนแรงก่อตัวเป็นคลื่นโถมกระหน ่า กฎฟ้าดินสะท้านสะเทือน
