เหตุผลที่ชิวผิงเซิงล้อเลียนเจียงผิงอันนั้นง่ำยมำก ก็เพื่อยั่วโมโหกวนประสำทเจียงผิงอัน
ชิวผิงเซิงเป็นทำยำทเซียน พรสวรรค์เลิศล ้ำ ไม่ว่ำไปที่ใดก็ได้แต่ค ำชม ปวงชนประจบประแจง
กระทั่งสุดยอดฝีมือทั้งหลำยยังแย้มยิ้มชมเขำทุกครั้งที่พบ
สิ่งนี้ท ำให้ชิวผิงเซิงยำมเยำว์เกิดมำยำว่ำโลกหล้ำเป็นของตนและควรเป็นเช่นนี้เสมอ
แต่เมื่อเจียงผิงอันและเฉียนฮวั่นโหรวปรำกฏตัว ชิวผิงเซิงก็พบว่ำรัศมีของตนถูกกลบ เสียควำมเป็นศูนย์กลำงโลกำไป ท ำให้เขำรับไม่ได้เล็กน้อย
ไม่นำนมำนี้ สองคนนี้กระทั่งแผลงฤทธิ์ท ำให้เขำตกต ่ำสองหนเสียหน้ำต่อหน้ำปวงชน
ชิวผิงเซิงคิดแค้น ถือโอกำสยำมทั้งสองเสียใจซ ้ำเติม
เจียงผิงอันซึ่งก ำลังจะลับหลังชะงักเท้ำ ก่อนจะหันมำเอ่ยว่ำ “เจ้ำก็แค่ขยะมีภูมิหลัง เมื่อไร้ผู้ค ้ำชู เจ้ำสู้สุนัขข้ำงถนนมิได้ด้วยซ ้ำ”
น้อยครั้งยิ่งที่เจียงผิงอันจะล้อเลียนใคร แต่ครั้งนี้เขำอดมิได้จริง ๆ
คนผู้นี้แอบโกงเพื่อให้ได้วิชำจ ำแลงเซียนมำ แต่ก็ยังมั่นหน้ำมั่นใจมำล้อเลียนเขำ
หำกแค่วำจำสักค ำยังมิกล้ำตอบโต้ ก็คงขลำดเขลำเต็มที
ชิวผิงเซิงซึ่งเดิมกระหยิ่มยิ้มย่องพลันระเบิดโทสะตวำดลั่นเมื่อได้ยิน
“เจ้ำว่ำใครเป็นขยะ!”
เสียงค ำรำมระเบิดลั่นกลำงจัตุรัสโดยมิต้องใช้ปรำณเข้ำเสริม
ผู้ฝึกตนทั้งหมดที่พินิจกำรประเมินอยู่หันมำมองเป็นตำเดียว
เกิดอะไรขึ้น?
“ผู้ใดเป็นขยะ ย่อมรู้ดีแก่ใจ” เจียงผิงอันเอ่ยเนิบ ๆ
ทันใดนั้น เพลิงแท้สมำธิอัน
