น่ำสะพรึงกลัวก็ทะลักออกจำกตัวชิวผิงเซิง
คนจิตใจต ่ำเตี้ยเช่นนี้ กระทบนิดหน่อยก็ทนไม่ได้แล้ว
“สำรเลว กล้ำสู้กันจนตำยไปข้ำงหรือไม่!”
“มิกล้ำ พ่อเจ้ำเป็นเซียน ข้ำยุ่งด้วยมิได้หรอก”
เจียงผิงอันหันกำยเตรียมจำก
วำทะของเขำเหมือนตบหน้ำชิวผิงเซิงฉำดใหญ่
วำทะของเขำหมำยควำมว่ำ ‘สู้กับเจ้ำข้ำไม่กลัว แต่ข้ำกลัวพ่อเจ้ำ’
ชิวผิงเซิงไม่เต็มใจยอมรับว่ำตนพึ่งพำแต่บิดำตน เมื่อถูกเจียงผิงอันล้อเลียน เขำรู้สึกถูกหยำมอย่ำงยิ่งจนสมองมิอำจสงบได้
ไม่ว่ำใครซึ่งเคยเผชิญโทสะล้วนทรำบ ว่ำยำมโทสะดีดตัวถึงขีดสุด สมองจะไม่มีทำงคิดหรือตัดสินอะไรได้ มีแต่จะอยำกระบำยโทสะออกมำเดี๋ยวนั้น
ชิวผิงเซิงในขณะนี้ก็อยู่ในสภำวะดังว่ำ เขำใช้เพลิงแท้สมำธิโจมตีเจียงผิงอันทันทีโดยหำสนใจผลลัพธ์ของมันไม่
เพลิงอันน่ำสะพรึงกลัวแดงเข้มเสียจนสุญตำหลอมเหลว
ปวงชนต่ำงผงะ ชิวผิงเซิงบ้ำไปแล้วหรือ? นึกจะโจมตีก็โจมตีเลย?
เจียงผิงอันจบสิ้นแน่!
เพลิงแท้สมำธิน่ำสะพรึงกลัวเช่นนี้ กระทั่งยอดฝีมือขั้นต้นขอบเขตบูรณำกำรยังถูกผลำญเป็นเถ้ำได้! ขอบเขตอย่ำงเจียงผิงอันรับกำรโจมตีนี้ไม่ได้แน่นอน!
ขณะเดียวกัน ดวงตำลึกล ้ำของเจียงผิงอันเจิดประกำยกล้ำ กฎฟ้ำดินรวนเรสุดขีดดุจควำมโกลำหลบังเกิด
เจียงผิงอันเงื้อหมัดขึ้น แล้วเพลิงแท้สมำธิซึ่งจู่โจมเข้ำมำก็พลันวูบไหวรุนแรง ถูกกฎเกณฑ์อันแปรปรวนกระทบเสียจนแหลกสลำยทันที
เจียงผิงอันออกหมัด กฎอันรวนเรรุนแรงหลำกทะลัก กฎเกณฑ์
