อหังกำรเช่นเทพสงครำม
นำงเหวี่ยงหมัดดำรำพร่ำงพรำย แสงดำวเรืองรองเจิดจรัสเยี่ยงหมู่ดำวคล้อยโปรย
หมัดอันดุร้ำยนี้ฟำดเข้ำใส่เพลิงแท้สมำธิจนพังทลำยลงอีกครั้งสำยลมอันทรงพลังจำกหมัดหำหยุดยั้งไม่ พุ่งไปกระแทกก ำแพงซึ่งเพิ่งคืนสภำพ
เปรี้ยงงง!
ก ำแพงทั้งยี่สิบชั้นระเบิดออกอีกครั้ง
ปวงชนยืนตะลึง
ท่ำทีเลิศล ้ำไร้เทียมทำนของทั้งคู่ท ำให้ปวงชนตะลึงค้ำง
เฉียนฮวั่นโหรวลดหมัดลง พูดกับเจียงผิงอัน “ข้ำว่ำขอบเขตถัดไปสร้ำงจำกมุมมองกำรเพิ่มน ้ำหนักก็ได้ ยำมน ้ำหนักมำกเกินดวงดำว หมัดเดียวก็ขยี้ได้ทุกสิ่ง”
“ไม่ดีหรอก หำกร่ำงกำยหนักเกินไป กำรใช้ชีวิตจะไม่สะดวก”เจียงผิงอันว่ำ
“หำกไม่สะดวก ก็ให้คู่บ ำเพ็ญขึ้นบนก็ได้นี่”
“ข้ำไม่ได้หมำยถึงกำรใช้ชีวิตแบบนั้น”
ทั้งสองเดินจำกพลำงเสวนำ
ชิวผิงเซิงนิ่งตะลึงกับที่ มิอำจเชื่อลงว่ำกำรโจมตีของทั้งสองแท้จริงจะน่ำกลัวถึงเพียงนี้
หำกต่อสู้ตัดสินเป็นตำยกันจริง ๆ เขำได้ตำยด้วยมือสองคนนี้แน่นอน
ไฉนกัน? เขำเป็นบุตรเซียนนะ ไฉนจึงด้อยกว่ำสองคนนั้น?
เจียงผิงอันเดินมำถำมหลัวอีเฟย “จะกลับสำขำได้อย่ำงไร?”
เขำเข้ำร่วมศำลำเติงเซียนแค่เพื่อวิชำจ ำแลงเซียน ในเมื่อไม่มีวิชำจ ำแลงเซียนแล้ว เขำก็ไร้จ ำเป็นต้องอยู่ต่อ
หำกไปล่วงเกินบุตรเซียนเข้ำ วันคืนต่อจำกนี้ก็จะไม่สงบสุข สู้รีบไปจำกที่นี่เสียดีกว่ำ
“พรสวรรค์ของพวกเจ้ำสองคนยอดเยี่ยม หำกอยู่ต่อในศำลำหลักก็จะก้ำวหน้ำได้ดีกว่ำ ประมุขศำลำผู้นี
