“ข้าล่ะอิจฉาผู้ที่ได้ยอดฝี มือเช่นนี้ชี้นาจริง ๆ ช่วยย่นเวลาได้ หลายพันปีเลย”
ผู้ฝึกตนมากมายริษยาทรัพยากรที่อัจฉริยะเหล่านี้จะได้ยิ่งนัก ทั้ง ทรัพยากรมากมาย ผู้ชี้แนะแข็งแกร่ง ทุกรางวัลล้วนเป็ นสิ่งที่ผู้ฝึกตน ทั่วไปทาได้เพียงฝันถึง
หนานกงเสินมองเจียงผิงอันด้วยสีหน้าซับซ ้อน แม้ในใจจะสุด อิดออดยิ่ง เขาก็ยังยอมรับผลลัพธ ์อย่างเยือกเย็น “ข้าแพ้แล้ว”
“แต่ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดเจ้าจึงรู ้ว่าข้าจะใช ้วิชาใดออกมา เหตุใด เจ้าจึงลอกวิชาได้เหมือนกัน เหตุใดข้าจึงมองทะลุเจ้าไม่ได้?”
ผู้อื่นเองก็หูผึ่ง สิ่งเหล่านี้คาใจพวกเขาอยู่เช่นกัน
“เดาสิ” เจียงผิงอันหันกายเดินออกจากอาคมไป
ไพ่ตายเช่นนี้อธิบายมิได้ ต้องให้อีกฝ่ายเดาเอาเอง
หนานกงเสินข่มเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เจ้านี่…”
