“ฮ่า ๆ ข้าว่าแล้วว่าเจ้าจะชนะ ไม่ผิด ไม่ผิด แม้ระหว่างเจ้ากับข้า จะยังมีความห่างชั้น ก็ไม่เลวแล้ว”
เมิ่งจิงยิ้มตาหยีเป็ นจันทร ์เสี้ยว มือน้อย ๆ ตบบ่าเจียงผิงอัน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความภาคภูมิ
เหลยหลานชาเลืองบุตรีตน แม่หนูนี่พูดมาได้ไม่อายเลย
ร่างของเหลยหลานเหินสู่เวหา “การจัดอันดับเบื้องต้นก็ตามนี้ ไปคุกโน้มถ่วงกันเถอะ องค์หญิงเก้ากับอวิ๋นหวงล่วงหน้าไปก่อนแล้ว”
“คุกโน้มถ่วงหรือขอรับ?” เจียงผิงอันทวนวาทะของเหลยหลาน อย่างงุนงง
“เจ้านี่ไม่สนใจเรื่องอื่นนอกจากการฝึกฝนจริง ๆ สินะ”
เหลยหลานเงยหน้ามองดวงดาวทั้งสามบนฟ้ า “ดวงซ ้ายสุดคือ ดวงตาของบรรพชนเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์”
“ดวงตรงกลางคือคุกโน้มถ่วง สถานที่กักนักโทษในกาลก่อน ขณะนี้ถูกเก็บกวาด ใช ้เป็ นสถานที่ฝึกฝนของเราในขณะนี้”
