“ในที่สุดเสี่ยวจิงก็มาแล้ว ในที่สุดก็เอาชนะเนตรเทวะสะท้อน ลักษณ์จากราชวงศ์ต้าเฉียนได้แล้วหรือ ข้าว่าแล้ว เสี่ยวจิงของเรา แข็งแกร่งที่สุดเลย”
ชายชราผู้นี้คือผู้อาวุโสห้าของตระกูลเหลยโบราณ เหลยซื่อชิง
เมิ่งจิงส่ายหัว ผมหางม้าของนางร่ายระบาแผ่วเบา กล่าวยิ้ม ๆ
“ท่านปู่ห้า ผู้เอาชนะหนานกงเสินได้มิใช่ข้า แต่เป็ นเจ้าท่อนไม้… เจียงผิงอันเอาชนะข้ากับหนานกงเสิน ได้ต าแหน่งผู้น าไปต่างหาก”
ดวงตาของผู้อาวุโสห้าเบิกกว้าง แล้วหันมองเจียงผิงอัน “เป็ นไป ได้เช่นไร เขาเอาชนะพวกเจ้าสองคนได้อย่างไร?”
ต่อให้เอาชนะเนตรเทวะสะท้อนลักษณ์ได้ ร่างเซียนอัสนีของ ตระกูลพวกเขาจะพ่ายได้เช่นไร?
“เสี่ยวจิง เจ้าจงใจแพ้ใช่หรือไม่?” สีหน้าผู้อาวุโสห้าคล้าดา
เมิ่งจิงผู้นี้เหมือนแม่ไม่มีผิด ความรักมาก่อนความคิด
