“เปล่านะ เจ้าท่อนไม้แข็งแกร่งกว่าข้า” เมิ่งจิงกอดแขนเจียงผิง อันพลางแย้มยิ้มงดงาม
เห็นท่าทีของเมิ่งจิง ผู้อาวุโสห้าก็หน้าดา กล่าวเตือนเจียงผิงอัน ออกมาตรง ๆ
“เจ้าหนู ข้าบอกเจ้านะ หากในพันปียังไม่บรรลุขอบเขตหลอม สุญตา เจ้าห้ามแตะต้องเมิ่งจิงของตระกูลข้าเด็ดขาด!”
เมิ่งจิงเป็ นธิดาหัวแก้วหัวแหวนของพวกเขาตระกูลเหลยโบราณ จะให้ชายใดมาพาหนีไปมิได้
แม้เจียงผิงอันก็เป็ นอัจฉริยะ เขาก็ยังไม่เติบโตยิ่งใหญ่ เป็ นเพียง ขยะที่มือเดียวก็ยังตบตายได้
“ท่านปู่ ห้า ถ้าท่านพูดแบบนี้ ภายหน้าข้าเกลียดท่านแน่” เมิ่งจิ งเม้มปาก มองชายชราอย่างไม่พอใจ
สีหน้าของผู้อาวุโสห้าชะงัก รีบร ้อนกลับมาแย้มยิ้มอีกครั้ง “ปู่ห้า ก็แค่อยากกระตุ้น สร ้างแรงบันดาลใจให้เจ้าหนูนี่หน่อยเอง”
