ทันทีที่เริ่มศึก ทุกผู้ในสานักขวานฟ้ าก็สิ้นหวังแล้ว
คู่ต่อสู้แข็งแกร่ง มาซุ่มโจมตีล่วงหน้า ซ้ายังมีค่ายกลสังหารสี่ทิศ หนุนหลัง พวกเขาส านักขวานฟ้ าจะขัดขืนได้อย่างไร?
เมื่อจบศึกนี้ พวกเขาสานักขวานฟ้ าอาจจบสิ้นแล้ว
ศึกอันน่าสะพรึงกลัวถูกค่ายอาคมครอบปิด ต่อให้รู ้ว่าต้องตาย ส านักขวานฟ้ าก็ยังสู้ยิบตา
ต่อให้ตาย ก็ขอลากศัตรูไปด้วยสักคนสองคน!
“หากหาธงค่ายกลเจอ ก็จะออกไปได้หรือ?”
เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างหนิงโหยวและผู้อาวุโสรอง ดวงตา ของเจียงผิงอันก็วูบไหว
ขณะเดียวกัน สองยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิดจาก หุบเขาพยัคฆ์ด าก็พุ่งมาตรงหน้าเจียงผิงอันแล้ว
“ไอ้โง่! มัวใจลอยอยู่ได้!”
“คงกลัวจนขยับไม่ได้ไปแล้วแหละ!”
ผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกาเนิดทั้งสองแสยะยิ้ม
นี่เป็ นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรก กาเนิดที่เหลาะแหละเพียงนี้
“ฆ่าเขาเสีย แล้วแบ่งทรัพยากรกัน!”
ทั้งสองล้วนถือกระบี่ หนึ่งแทงศีรษะ หนึ่งแทงตันเถียนของเจียงผิง อัน
เด็กหนุ่มยกมือตบเข้าใส่คนทั้งสอง ง่ายดายเช่นตบแมลงวัน ดูไร ้ พิษสงใด ๆ
จิตสัมผัสโอบล้อมศพเสียสภาพของทั้งคู่ โยนเข้าสู่ถุงเก็บสัตว์ ภูติ เป็ นอาหารแก่เสียวจิ่วและลูกของมัน
ผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกาเนิดทั้งสองตกตายอย่างสงบ มิได้เจ็บปวดอะไรนัก
