สีหน้าของหยางเฉาหมิงแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ อ้าปากพะงาบ คิดพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เก็บเงียบถอยไปข้าง ๆ
ยามเผชิญคู่ต่อสู้ขอบเขตแปรเทวะสองคน หนึ่งในนั้นยังเป็ นยอด ฝีมือขั้นกลางขอบเขตแปรเทวะ พวกเขาหุบเขาพยัคฆ์ดาไร ้สามารถ ประมือได้เลย
นี่มันปล้นกันกลางวันแสก ๆ ชัด ๆ
หยางเฉาหมิงมิกล้าพูดอะไรมาก แม้เขาจะได้ธงค่ายกลคืนมา ก็ รังแต่จะเป็ นที่โกรธแค้นของอีกฝ่ าย ภายหน้าก็จะเกิดปัญหาไม่รู ้วาง สู้สงบโทสะเลี่ยงหายนะไปจะดีกว่า
หนิงโหยวมองเจียงผิงอัน กาขวานในมือแล้วกล่าวกับหูอวิ้นว่า
“ไต้เท้าเจ้าเคหาสน์ อู๋เชียนอวิ๋นมักก่นด่าท่านลับหลัง ตายไปก็ ไม่น่าเสียดายหรอก ข้ามีกฎเกณฑ์ชิ้นหนึ่งกับตัว ขอใช ้เป็ นสินขอ ขมา อย่าให้คนผู้นี้ต้องถึงแก่ความตายเลย”
นางนากล่องออกมาใบหนึ่ง ภายในผนึกหนึ่งกฎเกณฑ์ โยน ให้กับหูอวิ้น เจ้าเคหาสน์เขาหลอมกระบี่
