“ปล่อยลูกข้าไป เจ้าชนะการประลองนี้แล้ว เอาธงค่ายกลไปได้”
หูอวิ้นสะกดจิตสังหารในใจ กล่าวขึ้นอย่างเยือกเย็น
“เจ้าเห็นข้าเป็ นคนโง่หรือ?”
เจียงผิงอันก าคอหูหงเทียน จ้องมองตัวตนขอบเขตแปรเทวะ ทั้งหลายรอบข้างอย่างเยียบเย็น
“เอาละ เอากฎเกณฑ์ห้าชิ้นมาให้ข้า มิเช่นนั้นเขาตายแน่!”
ว่าพลาง เพิ่มแรงบีบคอหูหงเทียน
“เฮือก!”
ได้ยินเช่นนี้ ผู้คนมากมายสูดหายใจเฮือก
เจ้าเด็กนี่กล้าข่มขู่เคหาสน์เขาหลอมกระบี่!
โง่เง่าหรือไร?
มีชีวิตให้ใช ้ทิ้งใช ้ขว้างหรือ?
“สารเลว! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้! ฆ่า!” หูหงเทียนซึ่งถูกบีบคออยู่แผด เสียง
นับแต่เล็ก เขาไม่เคยถูกทาให้อับอายถึงเพียงนี้
การถูกจับเป็ นตัวประกันต่อสาธารณชนนั้นขายหน้าเกินไป
เจียงผิงอันคว้าแขนอีกข้างของหูหงเทียน กระชากออก เฉียบพลัน
โลหิตย้อมนภาแดงฉาน
“อ๊าก!”
เสียงแผดร ้องดังสนั่นเสียดโสตยิ่ง
ผู้คนรอบข้างมองแล้วก็หนังศีรษะตื้อชา เด็กนี่โหดเหี้ยมเกินไป แล้ว ฉีกแขนบุตรเจ้าเคหาสน์เขาหลอมกระบี่ต่อหน้าต่อตาเขา!
หลังหยางเฉาหมิง เจ้าหุบเขาพยัคฆ์ด าหายตะลึง หัวใจก็นึกยินดี ‘ฆ่าเลย! ฆ่าเลย!’
