เซี่ยหยวนเฮ่ำเดินยิ้มร่ำมำหำเจียงผิงอัน สุดแสนเป็ นมิตร
เดิมทีเซี่ยหยวนเฮ่ำเผยอำนำจยิ่งใหญ่ ทว่ำยำมนี้ เขำยิ้มแย้มทุก ครั้งที่พบเจียงผิงอัน
“รำชบุตรเขยเอ๋ย ศำสตรำมำรนั่นเจ้ำอย่ำใช ้เลย ฝำกไว้กับ พ่อตำที่นี่ดีกว่ำ ยำมเจ้ำแข็งแกร่งขึ้น พ่อตำของเจ้ำจะคืนมันให้ ยำม นี้พ่อตำจะให้อำวุธวิเศษที่เจ้ำใช ้ได้ไปอีกสองสำมชิ้นนะ”
เซี่ยหยวนเฮ่ำยิ้มแย้มเป็ นมิตร แต่อ้ำปำกก็เห็นลิ้นไก่แล้ว
กว่ำเจียงผิงอันจะใช้สมบัติได้ อย่ำงน้อยก็ต้องรอให้ถึงขอบเขต หลอมสุญตำ ซึ่งนั่นก็ต้องรอไม่รู ้กี่ร ้อยพันปี
“ขอบพระทัยฝ่ ำบำทที่ทรงเมตตำ ยำมนี้กระหม่อมยังไม่ต้องใช ้ มันพ่ะย่ะค่ะ” เจียงผิงอันปฏิเสธอย่ำงสุภำพ
เซี่ยหยวนเฮ่ำกล่ำวต่อ “มันดูเหมือนวัตถุมำร กำรฝึกฝนเช่นนี้ ของเจ้ำยุ่งกับมันมำกไม่ได้ กำรตกต่ำเป็ นมำรจะเกิดขึ้นง่ำย อันตรำย มำกนะ”
เขำไม่ได้โกหก หำกสัมผัสมันบ่อยเข้ำ จะเกินทำนทนจริงแท้
แต่ตรำบใดที่ไม่ได้สัมผัสมันบ่อย ๆ ก็ไม่เป็ นไรแล้ว
“มำสิ พ่อตำผู้นี้จะให้สมบัติและทรัพยำกรกับเจ้ำ ไม่ต้องเกรงใจ พ่อตำผู้นี้จะรักษำศำสตรำมำรนั่นให้เจ้ำ คงมิห่วงว่ำพ่อตำจะนึกโลภ ขึ้นมำหรอกกระมัง?”
เซี่ยหยวนเฮ่ำยัดเยียดแหวนเก็บของให้เจียงผิงอันวงหนึ่ง
