ดวงตาของเถิงหย่วนวาวโรจน์ ปีกเบื้องหลังเขาสับลงใส่เจียงผิง อันดุจมีดดาบ
“ตายซะ!”
สีหน้าของเถิงหย่วนบิดเบี้ยว
นับแต่วินาทีที่อีกฝ่ ายฉีกแขนเขา เขาก็มิคิดพาพวกเจียงผิงอัน ไปสู่หอต าราเทียนเต้าแล้ว
แต่หากการลอบโจมตีเช่นนี้ใช ้กับเจียงผิงอันได้ เขาคงไม่อยู่รอด จนทุกวันนี้
ยามเถิงหย่วนสะบัดปีก เขาก็ขย าคออีกฝ่ายอย่างดุเดือด
ขณะเดียวกัน มืออีกข้างก็ก าหมัดทะลวงตันเถียน ท าลาย วิญญาณแรกก าเนิดในร่างอีกฝ่าย
“ม่าย!”
ปัวซือกรีดร ้องราวเป็ นคอเขาเองที่แหลกลง
“สหายเจียง! ขอศพสวย ๆ หน่อยเถอะ!”
ปัวซือร ้อนใจ นี่คือร่างเทวะของเผ่ามนุษย์วิหคสี่ปีก หาได้ยากยิ่ง
ศพสวย ๆ อะไร ยามนี้คอถูกขยา แขนถูกฉีก ตันเถียนยังแหลก อีก
กลายเป็ นเศษขยะไปอย่างสิ้นเชิง
เจียงผิงอันปล่อยมือ เหวี่ยงมันไปไกล ๆ ดุจขยะ แล้วหันมองทูต หญิงที่เหลืออีกคน
“เจ้าจะคืนกฎทั้งสามมาเอง หรือให้ข้าไปหยิบเอง?”
อีกฝ่ ายไม่ยอมให้พวกเขาไปหอตาราเทียนเต้า ทรัพยากรที่รับ ไปก็ต้องส่งคืนมา
ชุยอวี้รีบดีดตัวหนี เร่งอานาจกฎเกณฑ์แห่งไม้
หนึ่งเถาวัลย์ทะลวงพื้น มัดร่างเจียงผิงอันไว้อย่างรวดเร็ว
