ชุยอวี้แผดเสียง “เจ้าคิดว่าฆ่าเถิงหย่วนไปแล้วข้าจะกลัวหรือ? ไอ้ขยะ ตายซะ!”
สีหน้าของเจียงผิงอันเฉยชา ฉีกกระชากเถาวัลย์จากกายอย่าง ง่ายดาย “คิดหรือว่าของพรรค์นี้จะทาอะไรข้าได้?”
ชุยอวี้ยิ้มเย้ย “ไอ้โง่ แน่นอนว่าเถาวัลย์ใช ้ไม่ได้ แต่มันมีพิษ!”
“พิษของข้าท าให้ยอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะหลงกลมานักต่อนัก บรรพชนของข้ากระทั่งวางยาฆ่าหนึ่งเผ่าพันธุ์! คร่าชีวิตเกินนับ ถ้วน!”
“เดี๋ยวเจ้าก็จะได้รู ้สึกว่าร่างถูกกัดกร่อนทีละน้อย ก่อนจะสลาย เป็ นกองโคลนอย่างรวดร ้าวเอง! ฮ่า ๆ”
แม้ชุยอวี้จะตกใจกับพลังต่อสู้ของเจียงผิงอัน นางก็มิได้ใส่ใจ มากนัก
มิใช่เพราะแข็งแกร่งแล้วจะชนะเสมอไป
ตัวชุยอวี้เองมิได้แข็งแกร่ง แต่มีผู้ฝึกตนตกตายเพราะนางมาแล้ว นักต่อนัก
