บทที่ 152 สู่ห้วงลึก
“ยามเจ้าถูกจิตมารเข้าแทรกจนบ้าคลั่ง อย่าโทษตาเฒ่าผู้นี้ที่ไม่ ปรานีแล้วกัน!”
ชายชราทิ้งวาทะนี้ไว้แล้วเลิกย้าเตือน
หากเด็กนี่เกิดอุบัติเหตุ ก็นับว่าทาตัวเอง
หลี่อี้เตาดีใจกว่าใคร เขาตั้งตารอให้เจียงผิงอันรีบ ๆ ถูกจิตมาร เข้าแทรกเสีย จะได้ออกจากที่นี่เสียที
หลี่อี้เตาเกลียดที่นี่ยิ่งนัก หากมิใช่เพื่อหลอกให้เจียงผิงอันเข้ามา เขาไม่มีทางมาเองแน่นอน
ขัดเกลาวิญญาณบ้าบออะไร สาหรับเขา นี่มันทรมานกันชัด ๆ
ยามนี้เมื่อเจียงผิงอันก้าวเข้าไปสิบก้าว อย่างมากก็หนึ่งชั่ว ละเลียดชา เขาจะถูกจิตมารเข้าแทรกจนเกิดปัญหา
อวิ๋นหวงจับตามองสถานการณ์ข้างในอย่างสุดกังวล
หากนางสัมผัสได้ว่าปราณของเจียงผิงอันเกิดความผิดปกติ นาง จะรีบขอให้ผู้อาวุโสน าตัวเจียงผิงอันออกมา
บ้าบอไปใหญ่แล้ว เขาก้าวเข้าไปสิบก้าวเช่นนี้ หากเกิดเรื่องใด ขึ้น คนที่จะเสียใจก็คือเขานั่นแหละ
เจียงผิงอันเมินความคิดของคนอื่น นั่งลงอย่างสุขุมภายใน
อารมณ์ด้านลบทั้งหมดของเขาคือจุดอ่อน การก้าวข้ามมันเสีย ยามนี้ ภายหน้าก็จะสัญจรได้ไกลขึ้น
เวลาผ่านพ้น ครึ่งชั่วละเลียดชาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หยดเหงื่อผุดขึ้นบนศีรษะของหลี่อี้เตา เปลืองพลังวิญญาณ มากมายเพื่อสกัดความคิดชั่วร ้าย
เมื่อเห็นเจียงผิงอันซึ่งเดินลึกเข้าไปสิบก้าวยังนั่งนิ่งไม่ขยับ ลม หายใจไม่แปรปรวน หลี่อี้เตาก็ดูเหลือเชื่อ
เหตุใดเด็กนั่นจึงไร ้ปฏิกิริยา?