ลัวอีเฟย
หลัวอีเฟยไม่เหลือรอยยิ้มบนใบหน้า มองชิวผิงเซิงอย่างเฉยชา
“เจ้านั่นแหละทำอะไร? สองฝ่ายประลองกันอย่างยุติธรรม เจ้ายังจะฆ่าเขา เข้าใจกฎเกณฑ์บ้างหรือไม่? ศาลาหลักไม่มีฝ่ายรักษาระเบียบคุมกฎหรือ?”
ขณะเดียวกัน ผู้ฝึกตนหลายคนเร่งรีบเข้ามา แต่หลังจากเห็นชิวผิงเซิง พวกเขาก็รีบเร่งผ่านไปราวไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น
“อย่างเจ้านับเป็นอะไร กล้ามาตั้งคำถามกับข้า? มาจากศาลาสาขารึ?”
ชิวผิงเซิงดูไม่รับรู้เลยว่ากฎเกณฑ์คืออะไร
หลัวอีเฟยจ้องมองอีกฝ่ายตรง ๆ “บุตรีประมุขศาลาสาขาชางหลาน หลัวอีเฟย แล้วเจ้าล่ะตัวอะไร?”
ชิวผิงเซิงขมวดคิ้วน้อย ๆ ยามได้ยินฐานะของอีกฝ่าย “คนผู้นั้นฆ่าสุนัขของข้า ทำให้ข้าเสียหน้ายิ่ง ฆ่าเขาเสีย แล้วเรื่องนี้ก็หายกัน”
“การประลองตัดสินเป็นตาย ฝีมือสู้อีกฝ่ายไม่ได้ ตายไปก็จบแค่นั้น หากไม่พอใจก็สู้กัน”
หลัวอีเฟยเปลี่ยนท่าทีเป็นเคร่งขรึมผิดธรรมดา
ในฐานะบุตรีประมุขศาลาสาขาชางหลาน นางมีความรับผิดชอบต้องปกป้องศิษย์ร่วมสาขา
ดวงตาสีทองของชิวผิงเซิงพลันมองมาที่เฉิงฮั่น
เจียงผิงอันสังเกตเห็นบางสิ่ง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนอย่างร้ายแรง “แย่แล้ว!”
แต่คำเตือนนั้นสายไปก้าวหนึ่ง การโจมตีด้วยพลังวิญญาณเร็วกว่าการโจมตีปกติมากนัก
สีหน้าของเฉิงฮั่นชะงักค้าง วิญญาณของเขาถูกการโจมตีพลังวิญญาณของชิวผิงเซิงฉีกกระชาก โลหิตหลากออกจากเจ็ดทวารร่างซึ่งลอยกลางสุญตาหงายหลังร่วง
เจียงผิงอันรีบเข้าไปคว้าร่างอัน
