เซี่ยชิงมองเจียงผิงอันตาค้าง
มิคาดคิดว่าเจ้าหนุ่มไม่ประสีประสาเมื่อสองปีก่อนจะเติบโตได้ เพียงนี้
ก่อนเขาจะมาฝึกฝนในดินแดนลับ เขาก็แข็งแกร่งเพียงนี้แล้ว
นางนึกสงสัยว่าเจียงผิงอันแข็งแกร่งขึ้นเพียงนี้ใต้จมูกนางได้ อย่างไร
เหล่าผู้เย้ยเยาะเจียงผิงอันเงียบกริบไปแล้ว
ด้วยอ านาจขอบเขตสร ้างรากฐาน เขาประชันสองผู้ฝึ กตน ขอบเขตจินตานผู้เลิศล้าเหนือใครได้ ตลอดร ้อยปี ที่ผ่านมา ใน ดินแดนลับนี้ มีผู้ทาเช่นนี้ได้อยู่เพียงหนึ่ง
หญิงชราหลังงุ ้มนางหนึ่งปรากฏขึ้นข้างกายเซี่ยชิง สองมือไพล่ หลัง ปราณในกายเบาบาง ดูเยี่ยงหญิงชราทั่วไป
“เสี่ยวชิง ราชบุตรเขยน้อยของเจ้ามิได้อ่อนแอไปกว่าเจ้าเลยนะ”
“ท่านย่า ข้าอาจไม่ดีเท่าเขาด้วยซ้า เขาฝึกฝนมาแค่สามปีเอง นะ” เซี่ยชิงกล่าวด้วยสีหน้าซับซ ้อน
“น่าเสียดายที่เขาเดินผิดทาง” หญิงชราราพึง สองมือยังคงไพล่ หลัง
“เดินผิดทาง? หมายความเช่นไร?” เซี่ยชิงถามอย่างสงสัย
หญิงชรามิได้เอ่ยปาก คู่เนตรเจนโลกมองไปที่เด็กหนุ่มบน สังเวียน
