ิดเอาชีวิตเขา!
“ตาย!”
เหลยชิงอวิ๋นมิได้เลินเล่อ เพื่อป้ องกันอุบัติเหตุใด ๆ เขาจึงใช ้ อานาจทั้งหมดที่รีดเค้นได้ ซึ่งก็คืออานาจเต็มที่ของขอบเขตจินตาน
เขาเหวี่ยงหมัด อัสนีเรืองรองปกคลุม มวลไม้ไหวเอน
ด้วยการโจมตีนี้ เจียงผิงอันตายแน่!
,
เปรี้ยง!
เจียงผิงอันยกแขนขึ้นสกัด หลังถูกชก แขนของเขาก็แตกหัก ร่างกระเด็นหัวทิ่มเช่นอุกกาบาต กระแทกต้นไม้ใหญ่หนาหลายสิบ ต้นติด ๆ กันกว่าจะหยุดได้
“แค่ก ๆ”
แขนของเจียงผิงอันบิดเบี้ยวผิดรูป บอบช้าเสียจนกระอักเลือด
หนึ่งการโจมตี ทาให้เขาบาดเจ็บสาหัสโดยพลัน!
เหลยชิงอวิ๋นเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อเป็ นอย่างยิ่ง
หมัดสุดก าลังของขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิดอย่างเขา กลับ ฆ่าเจ้าเด็กนี่ไม่ได้!
ตระกูลเหลยโบราณของพวกเขาขึ้นชื่อเรื่องความน่ากลัวของ การโจมตี
,
หมัดนี้ของเขา อย่าว่าแต่ขอบเขตสร ้างรากฐานเลย ต่อให้เป็ น ยอดฝีมือขอบเขตจินตานก็มีแต่ต้องตาย!
แต่เจียงผิงอันไม่ตาย!
“ฝี มือพอมี แต่เจ้าก็ยังต้องตาย หาควรค่าคบหากับคนตระกูล เหลยของข้าไม่”
เหลยชิงอวิ๋นดูเฉยชา กาหมัดอันห้อมล้อมด้วยอัสนีสายฟ้ าอีก ครั้ง ย่างสามขุมเข้ามาหาเจียงผิงอันทีละก้าว
ทันใดนั้น เจียงผิงอันก็โยนแผ่นยันต์ออกมาแผ่นหนึ่ง มันแปร เป็ นคมดาบ ปลดปล่อยปราณชวนสะพรึง ฟาดฟันเข้าใส่อีกฝ่ าย
เหลยชิงอวิ๋นยกมือขึ้นโบก การโจมตีจากยันต์ถูกทาลายไปทันที สีหน้าของเขาสุดแสนเหยียดหยาม
“โง่เอ๊ย ของพรรค์นี้ทาอะไรข้า……”
เห
