ลยชิงอวิ๋นยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ เขาก็สัมผัสถึงหนึ่งปราณอัน ชวนสะพรึงได้
,
หนึ่งลาแสงอันเจือด้วยกฎเกณฑ์ชวนขนลุกพุ่งเข้ามา รวดเร็ว เสียจนตั้งรับไม่ทัน
อุปกรณ์คุ้มกายทางานทันที สร ้างเป็ นโล่คุ้มกันชั้นหนึ่ง
แต่เนื่องด้วยกฎของเกาะเทวะ พลังคุ้มกันของมันจึงถูกสะกด เหลือเพียงขอบเขตจินตาน
เปรี๊ยะ!
โล่พลังถูกแสงนี้ทาลายลงทันที ก่อนจะทะลวงเข้ากระแทกร่าง ของเหลยชิงอวิ๋นอย่างรุนแรง
“อั้ก!”
บาดแผลลึกถึงกระดูกปรากฏบนอก ร่างของเหลยชิงอวิ๋นก ระเด็นไป กระอักเลือดออกมาค าโต
เจียงผิงอันเห็นว่าการโจมตีจากพู่กันพิพากษาฆ่าอีกฝ่ ายไม่ได้ เขาก็นายันต์เคลื่อนย้ายออกมาหนีไปอย่างไร ้ลังเล
,
พลังในกายยังไม่ฟื้นดี เพียงการประมือครั้งนี้ ปราณวิญญาณ ของเขาก็หมดเกลี้ยงแล้ว
ขณะที่ยังมีวิธีโจมตีอื่น ก็ไร ้วิธีใดประกันได้ว่าจะฆ่าอีกฝ่ายสาเร็จ
เพื่อความปลอดภัย จึงต้องหนีก่อน
เหลยชิงอวิ๋นกึ่งนั่งกึ่งนอนบนพื้น มือกุมแผลที่อก ใบหน้าเต็มไป ด้วยความตะลึงระคนครั่นคร ้าม
“พู่กันพิพากษา!”
“เหตุใดพู่กันพิพากษาของต้าฉู่จึงมาอยู่กับเขาได้!”
เหลยชิงอวิ๋นรีบร ้อนนาโอสถฟื้นบาดแผลออกมากิน
ทว่าโอสถนี้มิเพียงพอรักษาบาดแผลจากพู่กันพิพากษาได้ และ สิ่งที่มันเคลือบไว้หาใช่กฎเกณฑ์ไม่ แต่เป็ นมหาเต๋าอันสูงกว่า!
ปกติแล้ว มีบาดแผลเช่นนี้ เหลยชิงอวิ๋นควรกลับไปก่อน
แต่ขณะนี้ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปด้วยความโลภ
,
ศาสตราเซียนครึ่งขั้น พู่กันพิพาก
