ิ้มทักทายหญิงสาว
“อาจารย์เฝ่ย ลำบากให้คุณต้องมาอีกรอบเสียแล้ว
เวินโจวดวงตาแดงก่ำ เขานั่งลงด้านข้าง
คุณพ่อเวินกับพ่อของเวินหมินดูเศร้าโศก
เฝ่ยไป๋ลู่พูดขึ้น “ชีวิตและความตายเป็นของคู่กัน หากใช้พลังทำลายชีวิต ลูกหลานของคุณเวินหมินเองก็ต้องประสบชะตาชีวิตที่เลวร้าย จงมองโลกในแง่ดีไว้ คุณควรทำความดีสวดภาวนาให้กับเขาเพื่ออโหสิกรรม เมื่อถึงเวลาฉันจะช่วยส่งเขาไปมีชีวิตที่ดีในภพภูมิหน้า พวกคุณยังมีโอกาสสานสัมพันธ์ในครอบครัวอยู่”
ในภพหน้าถ้าได้เป็นพ่อลูกหรือเครือญาติกันอีกก็ถือเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย
“ขอบคุณอาจารย์เฝ่ย พ่อ คุณลุง อาโจว ชาตินี้เป็นฉันที่ทำตัวเอง พวกคุณไม่ต้องเศร้าไป พอเห็นพวกคุณเศร้าเพราะฉัน ฉัน…” เวินหมินยิ้มเศร้า “ฉันมักจะคิดว่าตัวเองกำลังจะตายก็ช่างเถอะ แต่ก็ไม่อยากเห็นพวกคุณ…”
เวินหย่งทนไม่ไหว เขาพลันโอบกอดร่างอันผอมบางเวินหมินไว้ พร้อมร้องไห้อย่างเจ็บปวด
พ่อเวินกับเวินโจวค่อย ๆ เช็ดน้ำตา เดินออกจากห้องผู้ป่วยพร้อมกับเฝ่ยไป๋ลู่ ปล่อยให้พ่อลูกได้ใช้เวลาร่วมกัน
“อาจารย์เฝ่ย คำขอบคุณพวกนั้นผมจะไม่พูดมากแล้วกัน อีกหน่อยถ้าคุณต้องการให้พวกเราช่วยอะไร คุณก็บอกมาได้เลยนะ” คุณพ่อเวินกล่าวถ้อยคำเหล่านี้จากใจจริง เห็นได้ชัดว่าเขาให้ความสำคัญกับเฝ่ยไป๋ลู่มากขนาดไหน
ถ้าเฝ่ยไป๋ลู่ไม่ช่วย เด็กสองคนที่มีความสามารถคงประสบคราวเคราะห์มากมาย จนตระกูลเวินแห่งเมืองเจียงเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่เป
