ได้สำเร็จ
อาวุธดีพัฒนาพลังต่อสู้ของผู้ฝึกตนได้มหาศาล นี่คือความสำคัญของอาวุธวิเศษ
มีคำกล่าวว่า วรยุทธ์จะสูงเพียงไร ก็ยังกลัวมีดหั่นผักได้อยู่ดี
ผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารใช้อาวุธของเจียงผิงอันมาเผชิญศัตรูได้เปรียบอย่างถล่มทลาย
“ฮ่า ๆ”
อู๋เฟยอวี่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง อารมณ์ปรีดาสุดแสน เขาถูกเผ่ามารรังแกมาหลายต่อหลายปี ในที่สุดก็ตอบโต้ได้แล้ว
อาวุธวิเศษที่เจ้านิกายนำกลับมาใช้ง่ายจริง ๆ
“ผู้อาวุโสอู๋ เจ้าล ้าหน้าเข้าวงศัตรูมากไปแล้ว!”
ผู้อาวุโสจากนิกายเทวมารผู้หนึ่งเห็นอู๋เฟยอวี่ถลำลึกเข้าทัพศัตรูมากเกินไป ก็รีบเตือนออกมา
หากสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปกลางวงศัตรู ก็จะถูกล้อมโจมตีเอาได้ เป็นเรื่องอันตรายยิ่ง
“เหลวไหล ผู้อาวุโสผู้นี้ทราบถึงอันตรายดีแน่แล้ว”
ผู้อาวุโสอู๋มุ่งหน้าต่อไป สู้กับมารแมงมุมหน้ามนุษย์อย่างบ้าระห ่าหามีความกลัวตายไม่
“รู้แล้วก็ยังบุกเข้าไปเนี่ยนะ?” ผู้อาวุโสที่แนวหลังงุนงง
“เดาดูสิว่าลูกของผู้อาวุโสจี้เป็นของใคร?” ขณะต่อสู้ อู๋เฟยอวี่เปิดประเด็น
“ข้าไม่รู้ แต่ไม่ใช่พี่ใหญ่อู๋เหลี่ยงของเจ้าแน่นอน พี่ใหญ่ของเจ้าตายไปเกินปีแล้ว”
ผู้อาวุโสที่แนวหลังตอบ
“งั้นเจ้าก็ลองใช้สมองดู สายเลือดใครหนอแข็งแกร่งเสียจนลูกเพิ่งเกิดสร้างนิมิตสั่นสะเทือนแดนอุดรเกือบทั่วทิศได้?” อู๋เฟยอวี่ถามย้อน
อันที่จริง มิต้องให้อู๋เฟยอวี่มาเตือน ทุกผู้ก็เดาได้แล้ว
เจ้านิกายเจียงผิงอัน
ประชันบรรพชนจระเข้ พิชิต
