เจ้าเด็กนี่ทำเป็นไม่รู้จักด้ายไหมวิญญาณ ได้กำไรมหาศาล
หลายวันมานี้ ทุกครั้งที่เขาหวนคิดถึงมัน ก็รู้สึกราวถูกมีดกรีดแทง
“เจ้าลูกกระต่าย ยังมีหน้าโผล่มาอีกหรือ? รู้หรือไม่ว่าเพราะเจ้าทุกวันนี้ข้าต้องอยู่อย่างช ้าชอกเพียงไร? ไสหัวไป ไม่ขายโว้ย!”
เจียงผิงอันชำเลืองเขา ไม่พูดมากแล้วหันกายเดินไปยังร้านอื่น
“ฮึ”
เถ้าแก่แค่นเสียงเย็น หากเขายังซื้อขายกับเด็กนี่อีกต่อไป เรียกเขาเป็นสุนัขได้เลย
จริงสิ เจ้าเด็กนี่ชื่ออะไรนะ? ต้องบอกเจ้าของร้านอื่น ๆ มิให้ทำการค้ากับเด็กนี่ด้วย
เถ้าแก่สืบบันทึกการซื้อขายของวันก่อนผ่านป้ายแสดงตน และพบชื่อป้ายแสดงตนของอีกฝ่าย
ยามเห็นชื่อของอีกฝ่าย สีหน้าของเถ้าแก่ก็ชะงักค้าง ร่างพลันกลิ้งตกจากเก้าอี้โยก เม็ดเหงื่อผุดอาบโชกตัว ใบหน้าขวัญหนีดีฝ่อ
เขามิได้ไปชมศึกศาลาเซียน และมิได้ไปมุงหน้าโถงรักษาระเบียบ เคยได้ยินก็เพียงชื่อของเจียงผิงอัน แต่ไม่เคยเห็นหน้าคนผู้นี้สักครั้ง
ปรากฏว่าคนผู้นี้ ก็คือเจ้าคนคลั่งที่ถล่มฝ่ายรักษาระเบียบไปก่อนหน้า!
เถ้าแก่คลับคล้ายเห็นปู่ทวดที่เสียไปแล้วของตนโบกมือให้เลือนราง…
“นายท่าน!”
เถ้าแก่รีบปรี่ไปกอดต้นขาเจียงผิงอันทันใด
“นายท่าน เมื่อครู่ข้าจำคนผิด มิใช่ท่าน ร้านของผู้น้อยจะลดราคาให้ท่านนะ!”
ขณะนี้ เถ้าแก่หวาดผวายิ่งนัก กลัวว่าวันนี้วันพรุ่งจะถูกบั่นหัวเพราะก้าวเท้าซ้ายออกจากร้าน
เมื่อได้ยินว่ามีส่วนลด ดวงตาของเจียงผิงอันก็เรืองประกา
