พวกเราไปทำภารกิจของสมาพันธ์ให้เสร็จก่อน”
กานว่างอาศัยเข็มทิศในการค้นหา หลังจากใช้ความพยายามอย่างมาก เขาก็ค้นพบสถานที่ที่เฝ่ยไป๋ลู่ทำลายค่ายกล
เขาตกใจมากเมื่อเห็นยันต์และคาถาบนกำแพง
มีคนลงมือก่อนพวกเขาจริง ๆ!
คนคนนั้นคือผู้อาวุโสก่อนหน้านี้ที่มีรัศมีที่แข็งแกร่งใช่ไหม?
ขณะนั้นเอง ‘แชะ ๆ!’ เสียงกล้องดังขึ้นติดต่อกันสองสามครั้งตรงมุมตรอก
กานว่างหันมองศิษย์น้อง เธอกำลังยกโทรศัพท์ถ่ายรูปผ้ายันต์และคาถา “เธอกำลังทำอะไร?”
ศิษย์น้องพูดอย่างตื่นเต้น “ศิษย์พี่รอง ฉันไม่เคยเห็นอักขระแบบนี้มาก่อน ฉันอยากถ่ายเอาไว้กลับไปศึกษาค่ะ”
ม่านตาของกานว่างระริกไหว จะเป็นแบบนี้ได้ยังไง?
“นี่อาจจะเป็นวิธีการเฉพาะของผู้อาวุโส เธอมาขโมยวิชาแบบนี้มันไร้มารยาทหรือเปล่า?”
ศิษย์น้องพ่นลมหายใจฮึดฮัด
นี่ไม่ได้เรียกขโมยวิชานะ นี่เรียกว่าสังเกตและศึกษา!
ศิษย์พี่รองน่าผิดหวังจริง ๆ!
กานว่างตะลึง
หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงที่เปล่งอย่างยากลำบากก็ดังขึ้นมาในตรอก
“กลับไปส่งให้ฉันด้วยนะ”
……
“ท่านอาจารย์! พี่หวังซิน พี่รีบมาดูเร็วเกิดเรื่องขึ้นกับอาจารย์แล้ว!” หนุ่มน้อยเสี่ยวเต้าในชุดเสื้อคลุมสีเทาตกใจจนหน้าถอดสี
ท่านอาจารย์ที่กำลังนั่งสมาธิและฝึกฝนอย่างสงบ จู่ ๆ เขาก็อาเจียนเป็นเลือดสีดำและล้มลงกับพื้นด้วยใบหน้าที่ราวกับกระดาษสีทองในวินาทีถัดมา
เสี่ยวเต้าประคองท่านอาจารย์อย่างทำอะไรไม่ถูก
หวังซินเร่งรีบเข้ามา พอเห็นเหต
