ุการณ์เช่นนี้แล้ว เธอก็เลิกคิ้วขึ้น
แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวถูกทาบทาในดวงตาทันที
“ต้องเกิดอุบัติเหตุบางอย่างกับการฝึกฝนแน่ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเหมือนกัน นายคุ้มกันท่านอาจารย์ที่นี่ อย่าไปไหน ฉันจะรีบไปเรียกอาจารย์หลินมาดู!”
หวังซินพยายามสงบสติอารมณ์ หลังกำชับศิษย์น้องแล้ว ก็รีบออกจากห้องไป
“ศิษย์พี่ พี่ต้องรีบกลับมานะ” หนุ่มน้อยเสี่ยวเต้าพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
เขาไม่ได้สังเกตเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของหวังซินและการเคลื่อนไหวที่ราวกับกำลังหลบหนีของเธอเลย เขากังวลแค่ความปลอดภัยของอาจารย์เท่านั้น
แทบจะในทันทีที่หวังซินปิดประตู เสี่ยวเต้าก็รู้สึกได้ว่าอาจารย์กำลังดึงมือของตัวเอง
เสี่ยวเต้ารู้สึกประหลาดใจ “อาจารย์ ท่านตื่นแล้ว! ผมควรทำอย่างไรถึงจะช่วยท่านได้?”
อาจารย์ดีกับเขาถึงเพียงนี้ ไม่ว่าอาการป่วยของอาจารย์ต้องใช้ยาอะไร เขาก็จะพยายามอย่างหนักเพื่อเอามาให้ได้!
เปลือกตาของหานซุ่นเซิงหนักอึ้ง ร่างกายเหมือนตกลงไปในห้องน้ำแข็งใต้ดิน พลังชีวิตถูกดูดออกไปอย่างต่อเนื่อง
เขากำลังจะตายแล้ว
แต่…ตรงหน้าของเขาคือเนื้อและเลือดสดที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและพลังชีวิต
“ศิษย์เอ๋ย…นำจี้หยกที่ฉันมอบให้เธอ…ออกมา…แล้วหยดเลือดลงไปบนนั้น…เร็วเข้า…”
เขาอ่อนแอมากจนไม่มีแรงจะยกมือ กระทั่งคำพูดก็ขาดห้วง จนถึงตอนท้ายเขาไม่ได้ยินเสียงพูดของตัวเองเลยด้วยซ้ำ
เมื่อเสี่ยวเต้าได้ยิน ก็รีบหยิบเอาของขวัญพิ
