เยว่และอวิ๋นหวงยังคงรับใช้กองทัพที่ทะเลบูรพา จะถอนตัวออกมาได้ในอีกไม่กี่ปี
“พี่ผิงอัน มีเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่งต้องสนใจนะ”
ขณะเสวนากับน้องหู่นิว หลี่เยว่เยว่ จู่ ๆ น ้าเสียงของนางก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
“เรื่องอะไรหรือ?”
เจียงผิงอันถามอย่างงุนงง
หลี่เยว่เยว่กล่าวว่า “กาลก่อน ยามพี่ผิงอันถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปในเขตหวงห้ามเหวลึก ปัวซือจากสำนักบัญชาศพบอกว่าเขาเห็นพี่ผิงอันถูกรุมโจมตีที่หทัยแผ่นดิน เผชิญวิกฤติร้อยปีให้หลังในคันฉ่องกาลวัฏ”
“นี่ผ่านมาหกสิบกว่าปีแล้ว อีกสามสิบกว่าปีมันจะเกิดขึ้น”
“พี่ผิงอัน อย่าไปหทัยแผ่นดินนะ!”
อนาคตนั้นมิใช่เปลี่ยนกันมิได้ คันฉ่องกาลวัฏแสดงให้เห็นเพียงความเป็นไปได้ มิใช่เรื่องแน่นอน
ขอเพียงเจียงผิงอันไม่ไปหทัยแผ่นดิน เขาก็จะมิเผชิญเหตุเช่นนี้
“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ไปหรอก”
เจียงผิงอันกล่าว
เขากำลังง่วนกับการฝึกฝนกอบโกยทรัพยากร จะมีเวลาไปเยือนหทัยแผ่นดินได้อย่างไร
เจียงผิงอันพร้อมรับทรัพยากรของนิกายเทวมาร ซื้ออาวุธและโอสถระดับสูงกลับมาขายต่อเพื่อรับกำไรส่วนต่างแล้ว
ความคิดของเขาดี แต่ปัญหานั้นเกิดตอนจะเริ่ม
จี้เฟยใช้การถ่ายทอดปราณส่งสารมา “มีผู้อาวุโสที่ไม่พอใจกับคำสั่งของเจ้านิกาย และพวกเขามาประชุมกันในโถงประชุมแล้ว”
“ทราบแล้ว”
เจียงผิงอันมุ่งหน้าไปที่โถงประชุม
เมื่อมาถึง ผู้อาวุโสกลุ่มหนึ่งก็มารออยู่แล้ว
ยามผู้อาวุโสใหญ่มั่วชงเห็นเจียงผิงอันปรากฏกาย ก็พลันเ
