อ่ยปาก
“เรื่องการซื้อทรัพยากรสำคัญมาก เกี่ยวข้องกับการพัฒนานิกายเทวมารและชีวิตของศิษย์มากมาย เรามิอาจเปลี่ยนผันตามใจเพราะการตัดสินใจของบุคคลเพียงหนึ่งได้!”
เจียงผิงอันชำเลืองอีกฝ่าย
บุตรของตาเฒ่าผู้นี้ประชันแย่งตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์กับเขามาก่อน ขัดแข้งขัดขาเขาทุกย่างก้าว
ภายหลัง บุตรของตาเฒ่าผู้นี้ใช้ภาพวาดของมหาจักรพรรดิมาลอบสังหารเขา ซึ่งจบโดยความล้มเหลว
ขณะนั้น ตาเฒ่าผู้นี้สังหารบุตรตนด้วยมือตัวเอง สุดท้ายเรื่องจึงจบลงได้
ยามนี้กลับมาโวยวายอีกแล้ว
เจียงผิงอันเดินไปนั่งที่บัลลังก์ประธาน เอ่ยเบา ๆ ว่า “เรื่องนี้โดยคร่าว ๆ พวกเจ้าก็น่าจะรู้ ว่าเจ้านิกายผู้นี้มีช่องทางซื้ออาวุธวิเศษและโอสถคุณภาพดีในราคาไม่สูง”
“ให้ทรัพยากรกับข้า ข้าก็นำไปซื้อทรัพยากร นี่เป็นเรื่องง่าย ๆ มีปัญหาอะไร?”
“แน่นอนว่ามีปัญหา”
มั่วชงเอ่ยปากอีกครั้ง “เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเจ้านิกายมีช่องทางซื้อทรัพยากรจริง ๆ? มิได้ฉวยโอกาสยักยอกทรัพยากรของสำนัก?”
“ข้าขอให้เจ้านิกายอธิบายหน่อยว่าไปซื้อทรัพยากรจากที่ใด ตาเฒ่าผู้นี้เพิ่งติดต่อสำนักหลอมโอสถและสำนักต้วนเซียนมาเมื่อครู่พวกเขามิได้ตกลงอะไรกับเจ้านิกายไว้ ไม่แม้แต่จะเคยได้ยิน”
“สองสำนักนี้เป็นสำนักหลอมโอสถและตีอาวุธอันดับหนึ่งในโลกหล้าผู้ฝึกตน จะไปหาโอสถและอาวุธวิเศษดีกว่านี้ได้ที่ใด?”
ข้อสงสัยของมั่วชงมีเหตุผล กระทั่งผู้อาวุโสที่ไร้ความขัดแย้งกับเจียงผิงอันเองก็
