สงสัย
“เจ้านิกาย ในเมื่อเจ้ามีช่องทาง ก็บอกมาเถอะว่าช่องทางที่ว่าคืออะไร ทุกผู้จะได้สบายใจกัน”
ผู้อาวุโสผู้หนึ่งข้างกันนั้นเสริมขึ้น
“ข้าอธิบายมิได้ อีกฝ่ายขอให้ข้าเก็บเป็นความลับ”
เจียงผิงอันมิอาจพูดเรื่องใดเกี่ยวกับภพบุกเบิกได้ อย่างน้อยก็ยามนี้
“ในเมื่อเจ้าบอกไม่ได้ ไฉนต้องให้ทุกคนเชื่อเจ้า? แค่เพราะเจ้าเป็นเจ้านิกายหรือ?”
น ้าเสียงของมั่วชงเฉยชา “นี่คือการซื้อขายทรัพยากรมูลค่านับล้าน ๆ กฎเกณฑ์ จะแค่ส่งให้เจ้าได้อย่างไร”
“ในฐานะผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายเทวมาร ตาเฒ่าผู้นี้ต้องรับผิดชอบดูแลเรื่องนี้ ตราบใดที่เจ้าไม่บอกว่าซื้อขายอยู่กับใคร ไร้ช่องทางชัดเจน ก็อย่าหวังเอาทรัพยากรไปได้เลย!”
จี้เฟยถ่ายทอดปราณบอกเจียงผิงอัน “ตระกูลมั่วรับผิดชอบการซื้อขายภายนอกเสมอมา ทรัพยากรบางอย่างถูกยักยอกไปกลางทางหากสำนักหยุดการซื้อขายกับภายนอก ตระกูลมั่วก็จะขาดรายได้”
“ดังนั้น ตระกูลมั่วจะหยุดคำสั่งของเจ้าสุดกำลัง เว้นแต่เจ้าจะมีคำแถลงที่เชื่อได้”
ทุกผู้ล้วนทราบเจตนาของมั่วชง แต่เหตุผลของเขาที่นำมาค้านเจียงผิงอันก็สมเหตุสมผลและสอดคล้องกับกฎระเบียบ
ด้วยการขัดขวางของมั่วชง เจียงผิงอันจึงไม่มีทางได้ทรัพยากรมหาศาลไป
อย่าเห็นว่าเจียงผิงอันเป็นเจ้านิกาย แท้จริงเขาหามีอำนาจมากนัก เว้นแต่เขาจะเผยผลประโยชน์ที่ทำให้หัวใจปวงชนคนอื่น ๆหวั่นไหวได้
“เจ้าจะไม่ยอมให้ข้าเอาทรัพยากรนี่ไปจริง ๆ ใช่หรือไม่?” เจียงผิงอันจ้อ
